Til bilunar og til baka
Halló, halló. Þetta er búin að vera ein af fáránlegustu vikum lífssögu minnar. Svo mikið er meira heldur en víst. En bara svona til að byrja með þá er ég loksins komin með Rupert (fartölvuna mína) aftur. Þvílíkur léttir. Mér fannst eins og mig vantaði hálfan heila og eina hendi, kannski bara auga líka. Svo glöð að vera komin með hana aftur, og allt draslið sem henni er á (sumt betra en annað).
En já. Bara svona til að byrja með: Ég komst inn í Oxford. Já, ég hefði nú alveg eins getað skrifað: Mér var rænt af geimverum á jólunum. Það hefði hljómað aðeins líklegra í mínum huga fyrir nokkrum dögum, og jafnvel núna. Úff. Frétti þetta í gær. Svo undarlega var það nefnilega að alveg síðan ég kom aftur til LPC hefur fólk verið að óska mér til hamingju með að komast inn og ég alltaf jafn undrandi. Sagði þeim náttúrulega að ég hefði ekki komst inn, var ekkert búin að frétta. Ákvað að skella mér aðeins upp á bókasafn í gær og hitti námsráðgjafan á leiðinni. Hann sagði hæ og spurði mig síðan hvað mér findist um tilboðið. Ég hélt í mínu sakleysi að hann væri að tala um hina skólana sem ég komst inn í. Síðan sagði hann: Þannig að þú ert að fara til Oxford. Mig rak í rogastans, það var eins og ég hefði orði fyrir eldingu. Ég endurtók að ég hefði ekkert heyrt en hann sagði mér að hann hefði fengið bréf en það væri möguleiki að hann hefði lesið nafnið vitlaust. Sagði mér síðan að koma á skrifstofuna seinna þann dag.
Stóð þarna eins og þvara í nokkuð langan tíma þangað til að það kvarlaði að mér að ég liti svolítið fíflalega út standandi þarna með gapandi munn. Fór síðan á skrifstofuna til hans og viti menn var maðurinn ekki bara með tilboðsbréf frá Oxford. Ég vissi ekki hvert ég átti að fara eða gera. Þetta var allt svo fáránlegt. Hugsaði reyndar með mér: Á hvaða lyfjum var fólkið sem ákvað þetta. En reyndar sama dag fékk ég loksins bréfið mitt. Það hafði verið sent 19 janúar en ég hafði ekki fengið það og ekkert komið á netið þar sem ég get tékkað á tilboðum. Hefði getað reddað mér frá miklu hugarangri um jólin.
og auðvitað var það fyrsta sem ég gerði var að hringja í mömmu;) snilld, alger snilld. Verð að segja að mikið verður að gerast til að ég fari ekki þangað. Ég er svo spennt að ég næ varla andanum, fáránlegt.
Málið var reyndar að ég var líka að læra klikkað mikið þennan dag. Þurfti að skrifa fyrirlestur sem gilti 15% af lokaeinkunn sem ég fór með í dag og nokkuð vel. Eftir símtalið fór ég aftur að læra auðvita alveg í skýjunum en síðan kom rothöggið:
Mamma skrifaði mér og sagði að Stína Ólafs hefði fengið heilablóðfall, hefði verið flutt til Reykjavíkur og væri vart hugað lífi. Þetta var eins og kjaftshögg. Hvað er hægt að leggja mikið á eina fjölskyldu? og hvers konar líf er þetta þegar maður getur fengið tvær svona algerlega mótsagnakennar og skrýtnar fréttir á einum degi? og hvers konar líf er þetta þegar kona eins og Stína fær svona áfall. Hún er yndisleg og besti yfirmaður sem ég hef nokkurn tímann haft. Það eina sem ég bið um er að allt verði í lagi. Árni og hinnir krakkarnir eiga svo miklu meira skilið heldur en svona komi fyir þau. Þetta er ekki sanngjarnt. Vonandi verður bara allt í lagi, það verður að vera í lagi.
Lífið er meira en súrrealískt stundum.
Halló, halló. Þetta er búin að vera ein af fáránlegustu vikum lífssögu minnar. Svo mikið er meira heldur en víst. En bara svona til að byrja með þá er ég loksins komin með Rupert (fartölvuna mína) aftur. Þvílíkur léttir. Mér fannst eins og mig vantaði hálfan heila og eina hendi, kannski bara auga líka. Svo glöð að vera komin með hana aftur, og allt draslið sem henni er á (sumt betra en annað).
En já. Bara svona til að byrja með: Ég komst inn í Oxford. Já, ég hefði nú alveg eins getað skrifað: Mér var rænt af geimverum á jólunum. Það hefði hljómað aðeins líklegra í mínum huga fyrir nokkrum dögum, og jafnvel núna. Úff. Frétti þetta í gær. Svo undarlega var það nefnilega að alveg síðan ég kom aftur til LPC hefur fólk verið að óska mér til hamingju með að komast inn og ég alltaf jafn undrandi. Sagði þeim náttúrulega að ég hefði ekki komst inn, var ekkert búin að frétta. Ákvað að skella mér aðeins upp á bókasafn í gær og hitti námsráðgjafan á leiðinni. Hann sagði hæ og spurði mig síðan hvað mér findist um tilboðið. Ég hélt í mínu sakleysi að hann væri að tala um hina skólana sem ég komst inn í. Síðan sagði hann: Þannig að þú ert að fara til Oxford. Mig rak í rogastans, það var eins og ég hefði orði fyrir eldingu. Ég endurtók að ég hefði ekkert heyrt en hann sagði mér að hann hefði fengið bréf en það væri möguleiki að hann hefði lesið nafnið vitlaust. Sagði mér síðan að koma á skrifstofuna seinna þann dag.
Stóð þarna eins og þvara í nokkuð langan tíma þangað til að það kvarlaði að mér að ég liti svolítið fíflalega út standandi þarna með gapandi munn. Fór síðan á skrifstofuna til hans og viti menn var maðurinn ekki bara með tilboðsbréf frá Oxford. Ég vissi ekki hvert ég átti að fara eða gera. Þetta var allt svo fáránlegt. Hugsaði reyndar með mér: Á hvaða lyfjum var fólkið sem ákvað þetta. En reyndar sama dag fékk ég loksins bréfið mitt. Það hafði verið sent 19 janúar en ég hafði ekki fengið það og ekkert komið á netið þar sem ég get tékkað á tilboðum. Hefði getað reddað mér frá miklu hugarangri um jólin.
og auðvitað var það fyrsta sem ég gerði var að hringja í mömmu;) snilld, alger snilld. Verð að segja að mikið verður að gerast til að ég fari ekki þangað. Ég er svo spennt að ég næ varla andanum, fáránlegt.
Málið var reyndar að ég var líka að læra klikkað mikið þennan dag. Þurfti að skrifa fyrirlestur sem gilti 15% af lokaeinkunn sem ég fór með í dag og nokkuð vel. Eftir símtalið fór ég aftur að læra auðvita alveg í skýjunum en síðan kom rothöggið:
Mamma skrifaði mér og sagði að Stína Ólafs hefði fengið heilablóðfall, hefði verið flutt til Reykjavíkur og væri vart hugað lífi. Þetta var eins og kjaftshögg. Hvað er hægt að leggja mikið á eina fjölskyldu? og hvers konar líf er þetta þegar maður getur fengið tvær svona algerlega mótsagnakennar og skrýtnar fréttir á einum degi? og hvers konar líf er þetta þegar kona eins og Stína fær svona áfall. Hún er yndisleg og besti yfirmaður sem ég hef nokkurn tímann haft. Það eina sem ég bið um er að allt verði í lagi. Árni og hinnir krakkarnir eiga svo miklu meira skilið heldur en svona komi fyir þau. Þetta er ekki sanngjarnt. Vonandi verður bara allt í lagi, það verður að vera í lagi.
Lífið er meira en súrrealískt stundum.
0 Comments:
Skrifa ummæli
<< Home