Stephen Fry, Emma Thompson og Þórarinn Eldjárn.

Það eru ekki margir sem eiga skilið nafnsbótina 'meistarar' eins og Þórarinn Eldjárn réttilega setur fram á vefsíðunni sinni, sérstaklega í heimi þar sem fólk eins og París Hilton og Victoría Beckham eru heimsþekkt nöfn. En þeir (meistararnir) eru ennþá til og mæli ég með að þetta hugtak verið stækkað út fyrir listaheiminn til þess að innihalda fólk líkt og Vigdísi Finnbogadóttur. Þórarinn á einnig skilið að vera þekktur sem Meistari Þórarinn, ekkert minna. En ég vildi einnig vekja athygli á tveimur öðrum sönnum meisturumm: Stephen Fry (leikari, leikstjóri, rithöfundur og spekingur mikill) og Emma Thompson (guð). Þessar hugleiðingar leiða mig að símtali sem ég átti í gær, svakalegu símtali. Þar sem Harpa benti mér á að þessir tveir síðarnefndu einstaklingar væru á leið til Íslands. Jæja, ekkert mál. Ég hef upplýsingar um að frú Thompson hefur fyrr á tímumm komið til Íslands, allaveganna lent á flugvellinum (og ég missti af henni). Ég get alveg höndlað svoleiðis upplýsingar (þó að ég sé ennþá bitur vegna komu Emmu þar sem ég var að vinna á flugvellinum þetta sumar og var í FRÍI þennan dag, kom í vinnu daginn eftir: "Æji, það var einhver ensk leikona sem kom í geng...æji, man ekki hvað hún heitir, eitthvað Emma..." I say no more).

En þau eru ekki bara að koma til Íslands, nei nei. Þau eru að fara halda handritanámskeið í Hvalfirðinum. Ha, heyri ég ykkur segja, það getur ekki verið. Ó jú! Þetta var í fjandas Fréttablaðinu í gær! Þau eru að koma til Íslands að halda stórt handritanámskeð sem hefur verið nefnt Working Week in Iceland, eða Vinnuvika á Íslandi. Vitiði hvað, ég er enn með gæsahúð. Ég verð, ég endurtek, ég verð að fara á þetta námskeið. Mér er sama hvað ég þarf að gera, sama hvaða rass ég verð að kyssa. Ég verð að komast. En með þessum hugleiðingum dettur mér í hug dæmi. Mér dettur í hug viss ballettsýning sem haldin var á Íslandi fyrir nokkrum árum með San Fransisco Ballettnum, sem stjórnað var og er af Helga Tómassyni. Þetta var sannkallaður stórviðburður á Íslandi í öllum skylningi og var hinn almenni borgari gríðarlega spenntur að fara (sem er mikið afrek fyrir ballettsýningu), sérstaklega mamma mín. Hringdi fólk í miðasöluna og beið í röðum. Þegar kom að sýningunni var það greinilegt að þessi viðburður var bara ætlaður "vissu heldra fólki" eg. þingmönnum, viðskiptamönnum og listasnobbliði (plús viðhengjunum þeirra). Ég er enn reið, bálreið vegna þessa. Hver á meira skilið að fara á svona sýningu, ég bara spyr: Mamma, sem hefur fylgst með Helga í áraTUGI, eða einhver þingmaður út í bæ sem mun örruglega drepast úr leiðindum, drekka of mikið og sofna áður en sýningin er hálfnuð. Sem betur fer fær mamma uppreisn æru því að flokkurinn er aftur á leið til landsins og núna með fleiri sýningar í farteskinu, hún er komin með miða.

Púnkturinn með þessu öllu saman er að benda á þá hættu sem kemur með þessu námskeiði. Að berjast fyrir því að elíta hins íslenska listaheims fái ekki forgang, eða eingang (var að búa til orð), að þessum markverða viðburði. Hver á frekar skilið að fara, ég bara spyr: Friðrik Þór sem er nú þegar búinn að setja sitt mark á listaheim Íslands, eða ólærður handritahöfundur sem hefur ekki enn fengið sitt tækifæri (og má ég bæta við, það þarf ekkert sérstaklega að vera ég). Held að jafnan sé mjög einföld.

Tónlistin: Bajofondo Tango Club
Bókin: The End of The Affair - Graham Greene
Þátturinn: Grey's Anatomy
Vefsíðan: http://theld.blog.is/blog/theld/