FINITO AND INCOGNITO!

Loksins, loksins, loksins! Prófin búin og jólafríiið byrjað. Snilldin er endalaus og mun magnast þegar ég lendi á klakanum. Síðustu dagarnir eru búinir að vera helvíti góðir verður að viðurkennast. Skellti mér í smá partí á föstudagskvöldið sem endaði í bíói, alveg óvart. Fór á Dead of Night í Filmhouse bíóinu hérna í bæ og það sem hún kom á óvart. Ótrúlega merkileg svarthvít mynd frá 1945 sem fjallar um arkítekt sem kemur til að meta hús. Þegar hann kemur er teboð í gangi, ekta England, og kemur í ljós að hann þekkir allt fólkið þarna, úr draumi sem hann dreymir stöðugt. Þegar hann deilir þessu með hinum gestunum deila þau sínum undarlegu sögum. Úff, mjög áhugavert og hryllilega fyndið. Golfbúturinn er nauðsyn að sjá, vildi að ég gæti sýnt pabba hann, myndi skemmta sér. Oj, síðan var brúða sem vaknaði til lífsins, úff, hélt að það myndi líða yfir mig, höndla svoleiðis ekki vel.

Laugardagurinn var búin að vera planaður mjög lengi: Kaupa jólagjafir. Enn hann fór til helvítis í handtösku strax á föstudaginn. Þá var mér boðið í kveðjuhádegismat með nokkrum vinum og endaði síðan á listasafni með Chaz, vini mínum frá USA. Um kvöldið endaði ég síðan aftur í bíó, reyndar ein, á The Phantom of the Opera. Verð að viðurkenna að ég varð fyrir smá vonbrigðum. Held að það tengist því að hljóðkerfið var ekki nógu gott þannig að mér tókst ekki að gleyma mér í myndinni. Mjög áhugaverð samt sem áður og þess virði að sjá. Sérstaklega The Phantom. Mjög góður í alla staði. Fjandinn hafi það, var líka ekki sátt með hvernig myndin endaði. Ætla ekki að segja neitt en fjandinn hafi það!

Hm, gerði loksins eitthvað af viti í dag. Fór að versla klukkan tíu með smá leiðangri fyrir systur mína. Og já, fór síðan í þriðja sinn í bíó. Nota bene, er ekki búin að fara í margar margar vikur þannig að það var komin tími til og þetta var sko ekkert slor: AN AMERICAN IN PARIS! Gene Kelly á stórum skjá að syngja og dansa. Er hægt að hafa það betra. Búin að sjá hana hundrað sinnum en er alltaf jafn frábær. He he, var líka eins gott að ég mætti til að lækka meðalaldurinn á áhorfendum. Var örugglega 20 árum yngri en næsta manneskja í aldursstiganum og hló hæst af öllum.

Jerry Mulligan: That's... quite a dress you almost have on.

Milo Roberts: Thanks.

Jerry Mulligan: What holds it up?

Milo Roberts: Modesty.

Allaveganna, eftir tvo tíma af dansandi undralandi fór ég virkilega að versla. Keypti nokkrar jólagjafir plús var mikil þörf á nýjum jólafötum, ekki keypt svoleiðis mjög lengi. Og ef að ég á að segja satt þá saknaði ég þess ekkert, rosalega er leiðinlegt að kaupa jólaföt. Vesen, held að mér hafi tekist ágætlega til. Fór síðan heim á leið og þegar þangað var komið var farið að þvo. Vá, var að fatta núna hvað ég er búin að vera ofboðslega dugleg í dag. Þvílíkt afrek. Anyway, þarf að klára að versla á morgun svo ekki sé minnst á pakka, annað vesen nenni því barasta alls ekki.

Verður örugglega síðasta bloggið áður en ég kem heim klukkan 13:05 á þriðjudaginn. Sjáumst!