Upptekin býfluga.
Recap: Á síðustu 24 klukkutímum hefur dugnaðurinn í mér verið ógurlegur. Keypti jakka (sem er rétt á eftir skóm sem það erfiðasta í heimi að kaupa, væri fljótari að kaupa mér bíl), sokka (alltaf mikilvægt ) þar á meðal sokka sem eru í sama ættbálki og svifskórnir sem Fanney gaf mér um árið, hreinlega svíf á gullnu skýji þegar ég er í þeim, bol (grænan auðvitað) og reyndar síðan í smá verðlaun fyrstu seríuna af Black Books. Vissuð þið að Dylan Moran býr í Edinborg! Og nei, hef ekki ennþá tekist að hitta hann...miðað við nokkrar símhringingar milli mín og Hörpu síðustu daga þá held ég að það væri bara best að hitta hann aldrei, ekkert gott getur gerst. Er æfinlega þakklát Chris og James fyrir kynna mig fyrir þessari snilld, get enn grenjað úr hlátri yfir þeim, og gerði það í gær, ein inn í stofu. Svona Hitchhiker's Guide í sjónvarpi hérna er t.d. smá dæmi:
Fran: Okay, if I told you that the walls of my flat were actually moving in, would you think that I was strange? Bernard: No, I'd ask you to come 'round and look after my small children.
Manny: Let's paaaaar...
Bernard: Don't you dare use the word "party" as a verb in this shop!
Bernard: [to Fran] You! What have you been telling Kate? She thinks I'm the renaissance. I have to go along with all this "reclusive genius" stuff... she's going to be very upset when she finds out I'm a reclusive wanker.
Stóra verkefnið í dag var að koma einhverskonar skipulagi á herbergið mitt, sem er ennþá fullt af drasli sem ég þarf að fara í gegnum, sortera og henda (já mamma, ég henti stórum svörtum ruslapoka fullum af fötum). Gaf einn poka til góðgerðamála og fór með dót í hreinsun. Það sorglegasta við þetta allt er að ég henti brúna jakkanum mínum. Við áttum í margra ára ástarsambandi, ástríðan kólnaði aldrei. Var keyptur í Monkok markaðinum í Hong Kong, með Birnu. Var í honum þegar Janus var frumsýnt. Hef ferðast út um allt í honum. Vasarnir voru rifnir, allir þrír. Það voru blettir út um hann allan. Og var farin að lykta svolítið skringilega. En hann var jakkinn minn (tár). Og núna deyr hann löngum dauðdaga í ruslafötu einhverstaðar á götuhorni í Edinborg. Með sorg í hjarta kveð ég þennan trausta vin. Plús þá fóru rauðu skórnir mínir með. Keypti þá sumarið áður en ég byrjaði í háskólanum. Man eftir því að ég fór í þá, og fór barasta ekki úr þeim aftur. Það er erfitt að kveðja föt.
Er síðan með slatta af fötum út á snúru, og auðvitað þegar ég var hálfnuð niður í bæ byrjaði að rigna. Auðvitað. Og auðvitað ákvað ég akkúrat þegar ég var að labba út úr dyrunum að skilja regnhlífina eftir. Held að það sé hætt núna, nokkrir dropar geta ekki skaðað. Á morgun eru síðan stórhreingerningar í íbúðinni og klára að kippa þessu fatadótaríi í liðinn.
Sjónvarpsþátturinn: Black Books og heimildarmyndin með Jeremy Irons, "fieldtrip" mmmm
Tónlistin: God is in the House - Nick Cave & the Black Seeds
Bókin: Wonder Boys eftir Michael Chabon
Bíómyndin: Lolita með Jeremy Irons, leikstýrt af Adrian Lyne (afskaplega vanmetin mynd)
Tilvitnunin: (verð að halda smá áfram með Black Books)
[attempting to fill in his tax return form]
Bernard: "What is your mother's maiden name?" What's her first name? I just knew her as "Ma"! That'll have to do. [writing on the form]
Bernard: 'Ma. Possibly deceased'.
Bernard: He looks like a horse in a man costume!
Manny: There's a girl.
Bernard: A what? You know I don't approve of you seeing other girls- people. Who is she?
Manny: Roweena, a friend of Anne's. I met her once and was hoping to meet her again.
Bernard: Oh, I see. [Mockingly] Roweena! Roweeeeena! And what am I supposed to do while you're doing the underpants charleston with this insane, blind tart?
Manny: Why are you getting so angry?
Bernard: I can't help being angry when I'm furious! So, before you go off to raise your bearded freak circus, what's she like?
Manny: She's nice.
Bernard: She's nice, she- dont make me sick into my own scorn. What are her prospects? Does she play the viola? Does she embroider? Is she kind to the servants?
Manny: I don't know. All I know is I like her and there's a good chance that she likes me.
Bernard: [Later] Well, we're going to this party because I'm trying to picture this girl who likes you and all I can see is you in a dress.
Recap: Á síðustu 24 klukkutímum hefur dugnaðurinn í mér verið ógurlegur. Keypti jakka (sem er rétt á eftir skóm sem það erfiðasta í heimi að kaupa, væri fljótari að kaupa mér bíl), sokka (alltaf mikilvægt ) þar á meðal sokka sem eru í sama ættbálki og svifskórnir sem Fanney gaf mér um árið, hreinlega svíf á gullnu skýji þegar ég er í þeim, bol (grænan auðvitað) og reyndar síðan í smá verðlaun fyrstu seríuna af Black Books. Vissuð þið að Dylan Moran býr í Edinborg! Og nei, hef ekki ennþá tekist að hitta hann...miðað við nokkrar símhringingar milli mín og Hörpu síðustu daga þá held ég að það væri bara best að hitta hann aldrei, ekkert gott getur gerst. Er æfinlega þakklát Chris og James fyrir kynna mig fyrir þessari snilld, get enn grenjað úr hlátri yfir þeim, og gerði það í gær, ein inn í stofu. Svona Hitchhiker's Guide í sjónvarpi hérna er t.d. smá dæmi:
Fran: Okay, if I told you that the walls of my flat were actually moving in, would you think that I was strange? Bernard: No, I'd ask you to come 'round and look after my small children.
Manny: Let's paaaaar...
Bernard: Don't you dare use the word "party" as a verb in this shop!
Bernard: [to Fran] You! What have you been telling Kate? She thinks I'm the renaissance. I have to go along with all this "reclusive genius" stuff... she's going to be very upset when she finds out I'm a reclusive wanker.
Stóra verkefnið í dag var að koma einhverskonar skipulagi á herbergið mitt, sem er ennþá fullt af drasli sem ég þarf að fara í gegnum, sortera og henda (já mamma, ég henti stórum svörtum ruslapoka fullum af fötum). Gaf einn poka til góðgerðamála og fór með dót í hreinsun. Það sorglegasta við þetta allt er að ég henti brúna jakkanum mínum. Við áttum í margra ára ástarsambandi, ástríðan kólnaði aldrei. Var keyptur í Monkok markaðinum í Hong Kong, með Birnu. Var í honum þegar Janus var frumsýnt. Hef ferðast út um allt í honum. Vasarnir voru rifnir, allir þrír. Það voru blettir út um hann allan. Og var farin að lykta svolítið skringilega. En hann var jakkinn minn (tár). Og núna deyr hann löngum dauðdaga í ruslafötu einhverstaðar á götuhorni í Edinborg. Með sorg í hjarta kveð ég þennan trausta vin. Plús þá fóru rauðu skórnir mínir með. Keypti þá sumarið áður en ég byrjaði í háskólanum. Man eftir því að ég fór í þá, og fór barasta ekki úr þeim aftur. Það er erfitt að kveðja föt.
Er síðan með slatta af fötum út á snúru, og auðvitað þegar ég var hálfnuð niður í bæ byrjaði að rigna. Auðvitað. Og auðvitað ákvað ég akkúrat þegar ég var að labba út úr dyrunum að skilja regnhlífina eftir. Held að það sé hætt núna, nokkrir dropar geta ekki skaðað. Á morgun eru síðan stórhreingerningar í íbúðinni og klára að kippa þessu fatadótaríi í liðinn.
Sjónvarpsþátturinn: Black Books og heimildarmyndin með Jeremy Irons, "fieldtrip" mmmm
Tónlistin: God is in the House - Nick Cave & the Black Seeds
Bókin: Wonder Boys eftir Michael Chabon
Bíómyndin: Lolita með Jeremy Irons, leikstýrt af Adrian Lyne (afskaplega vanmetin mynd)
Tilvitnunin: (verð að halda smá áfram með Black Books)
[attempting to fill in his tax return form]
Bernard: "What is your mother's maiden name?" What's her first name? I just knew her as "Ma"! That'll have to do. [writing on the form]
Bernard: 'Ma. Possibly deceased'.
Bernard: He looks like a horse in a man costume!
Manny: There's a girl.
Bernard: A what? You know I don't approve of you seeing other girls- people. Who is she?
Manny: Roweena, a friend of Anne's. I met her once and was hoping to meet her again.
Bernard: Oh, I see. [Mockingly] Roweena! Roweeeeena! And what am I supposed to do while you're doing the underpants charleston with this insane, blind tart?
Manny: Why are you getting so angry?
Bernard: I can't help being angry when I'm furious! So, before you go off to raise your bearded freak circus, what's she like?
Manny: She's nice.
Bernard: She's nice, she- dont make me sick into my own scorn. What are her prospects? Does she play the viola? Does she embroider? Is she kind to the servants?
Manny: I don't know. All I know is I like her and there's a good chance that she likes me.
Bernard: [Later] Well, we're going to this party because I'm trying to picture this girl who likes you and all I can see is you in a dress.
0 Comments:
Skrifa ummæli
<< Home