Þegar byggingin hvarf og fólk í furðulegum búningum fór á ferð.

Það er langt síðan að ég hef upplifað einstaklega súrrealískan dag, hefði átt að gruna að það væri komið að því. Þetta byrjaði allt á fögrum laugardagsmorgni, fyrir utan að hann var ekkert sérstaklega fagur séð frá herberginu mínu þar sem ég var nývöknuð og, ef satt best skal segja, svolítið þunn. Þrátt fyrir þessar hömlur ákvað ég, eftir tveggja tíma gláp á sjónvarpið, að skella mér út í göngutúr til að létta aðeins á heilaþrýstingnum. Eftir mikið híf og hó hentist, jah frekar skakklappaðist ég, út. Dagurinn var fagur og leið mér strax betur, þangað til... Þarna var hann, maður í marchingband búning. Var barasta ekki tilbúin til að mæta svona, en jæja... þetta var allt í góðu. Síðan kom annar, og annar, og einn í viðbót. Þetta var farið að verða einstaklega furðulegt. Svo bættust fleiri í hópinn. Fólk allstaðar í alveg eins fötum, alveg eins bindum, alveg eins klútum...ég var alveg hætt að skija í þessu. Hvað var að fara gerast? Hvaða fólk er þetta? Og í hvaða vídd var ég eiginlega komin í. Beygði fyrir næsta horn og mætti sex lögreglumönnum á RISASTÓRUM hestum. Þetta var farið að verða of mikið fyrir minn litla, barða og þunna heila. Jæja, þá var ég komin í burtu frá Meadows, alltaf fullt af furðufuglum þarf, og alveg að mæta inn á Royal Mile. Þetta var að verða allt í lagi, engu er breytt nokkru sinni á Royal Mile, of gamalt. Var komin á hornið á Royal Mile frá George IV brúnni og allt í einu fannst mér eitthvað vera breytt. Án þess að ég hefði tekið eftir því var heil bygging horfin af yfirborði jarðarinnar. Bara púff, farin eins og hún hafði aldrei verið þarna. Núna var ég bara búin að fá nóg. Þetta var of furðulegt, of mikið í einu. Rölti niður Royal Mile og sá þá að allskonar fólk var búið að safnast saman og var greinilega að bíða eftir einhverju, þá fyrst laust svarið niður: Það var verið að halda skrúðgöngu. Auðvitað. Þess vegna voru fólk í marchingband búningum, fólk í alveg eins jakkafötum og löggur allstaðar. Auðvitað. En þið getið ímyndað ykkur hversu fáránlegt það var að vera til þegar þetta svar var ekki enn dottið inn.

Vitiði hvað ég gerði síðan? Ég horfði á skrúðgöngu (sjá undir orangemen). Og vitiði hvað: Ég held að þetta sé besta þynnkumeðal sem hefur verið fundið upp, jah allaveganna sem ég hef uppgötvað. Allir glaðir, tónlist í lofti, og fólk á öllum aldri að taka þátt. Þarna sat ég rétt hjá meadows á litlum steingarði í 45 mín og naut dagsins, held að þetta hafi hreinlega bara bjargað helginni!

Bókin: Switch Bitch - Roald Dahl, plús... fann myndabók um Richard Burton, gleði gleði!

Tónlistin: Ben Harper - Not fire, not ice

Tilvitnunin:

Bart: Are we awake?

Jim: We're not sure. Are we black?

Bart: Yes, we are.

Jim: Then we're awake, but very puzzled.

-------

Lili Von Shtupp: A wed wose, how womantic.

- Blazing Saddles

Myndbandið: Dylan Moran on Germany þar sem hann segjir meðal annars: On speaking German, "It sounds like a bunch of typewriters eating tinfoil being kicked down the stairs"