Að takast hið ótrúlega
Ég er búin að sanna svolítð: Það er hægt að ferðast frá Íslandi til Edinborgar á 21 klukkutíma, lengur en það myndi venjulega taka mig að ferðast frá Íslandi til Hong Kong. Úff, þetta endaði í sögunni endalausu. Lagði af stað frá Grindavík klukkan sex að morgni laugardags, upp í flugvél og af stað til Heathrow í London. Hið stórkostlega plan var að skella mér upp í rútu til Stansted og þaðan aftur uppeftir til Glasgow. Jah, það tókst allaveganna að koma mér til Stansted án mikilla vandræða en þaðan var það allt niður á við. Þar tók við endalaus bið eftir að geta tékkað mig inn. Þá meina ég e n d a l a u s. Kom þarna klukkan um 3 og átti ekki flug fyrr en um 8. Og vegna anna hjá Ryanair gat ég ekki tékkað mig inn fyrr en minna en tveim tímum fyrir flug. Þannig að ég far föst með töskurnar í þrjá tíma, gleði.
Ég hékk, mér leiddist og ég var svöng en nennti ekki að drattast með töskurnar inn á matsölustað, ekki þess virði. Klukkan sex var ég að missa vitið. Þá kom dagskráliður númer tvö: að tékka mig inn. Röðin var svo sem allt í lagi en þegar ég vigtaði töskurnar kom í ljós að ég var með yfirvigt. Borgaði sekt í fyrsta skipti á æfinni, heil 17 pund. By the way, það kostaði mig 20 pund að fara á milli flugvalla í London, meira en flugið frá Stansted til Glasgow. Á þessum tímapunkti var ég orðin frekar þreytt, skiljanlega. Drattaðist með töskurnar að öðru borði til að borga fyrir yfirvigtina. Svo virtist vera að allir sem voru þar í röð væru að missa af vélinni og stressið þeirra færðist yfir á mig. Vei, stress ofan á allt saman. Jæja, loksins búin að tékka mig inn, klukkutími í flug. Fór keypti mér samloku, fyrsta máltíð dagsins. Klukkan var sjö. Hafði ekki lagt í eggjahræruna í flugvélinni frá Keflavík, ekki séns. Var búin að japla á bingókúlum allan daginn, eins gott að ég hafði keypt þær heima.
Þáttur þrjú í sápunni: Fluginu var frestað um klukkutíma vegna veðurs. Enn var biðið. Núna var ég hrædd um að missa af rútunni frá Glasgow til Edinborgar, ekki skánaði það. Loksins kom vélin. Flugferðin var meira að segja nokkuð góð. Sat ein í þriggja sæta röð (held að fólk hafi séð þrumuský yfir mér og ekki þorað að setjast hjá mér, ágætt). Hélt að núna yrði þetta smooth sailing (jæja, flying). Ég hafði algjörlega rangt fyrir mér. Þegar við nálguðumst Glasgow tilkynnti flugstjórinn að það væri ókyrrð í lofti. Var ekkert að pæla í því, sama hafði gerst þegar ég lenti í London og þó að það hafi ekki verið neitt æðislega skemmtilegt að lenda þá tókst það samt. Við lækkum flugið og þá sé ég að það er ekki bara brjálaður vindur heldur rigning líka. Vei. Og því lærra sem við förum því meira hrisstist vélin. Ég hafði ágætis útsýni á vænginn frá glugganum mínum og ég verð að segja að ég hef aldrei séð flugvél hrisstast svona mikið. Nokkrum metrum frá flugbrautinni er mér farið að hættast að líta á blikuna, reyndar líka flugmanninum því hann hætti við að lenda á síðustu stundu. Annar hálftími í að hringsóla í kringum flugvöllin. Ég er nokkuð viss um að ég muni missa af rútuni frá Glasgow. Í annari tilraun lendum við, hef sjaldan heyrt jafnmikil fagnaðarlæti í farþegum.
Núna kemur smá twist í söguna: Þetta var ekki alþjóðaflugvöllurinn í Glasgow heldur Prestwick (já það eru tveir flugvellir í Glasgow). Ég hleyp út og beint að þjónustuborði. Þar er mér tilkynnt að það tekur 45 mín með lest að fara frá flugvellinum á lestarstöðina í Glasgow. Síðasta lest fer 23:07. Klukkan var 22:40. Þetta leit alls ekki vel út. Eina leiðin var að þetta væri allt á mínútunni því síðasta rúta frá Glasgow átti að fara klukkan 23:59. Ekki gott.
Ég á lestarstoppið. Það er rigning, rok og ég með þrjár töskur. Lestinn kemur á slaginu og þá tek ég loks eftir því að ég virðist ekki vera sú eina sem er á þessari hraðferð, það eru aðrir nemar í sömu vandræðunum. Því nær Glasgow sem við komumst því svartsýnari verð ég, það er ekki séns að ég muni ná. Jæja þá fer ég bara á hótel, en ekki er öllu lokið enn. Ekki skánar það þegar lestin stoppar á stöðvum þar sem enginn er og enginn er að fara út. Langar mest til að taka stjórnina sjálf: hversu erfitt getur það verið að sjórna lest?
Við komum á stöðina klukkan 23:55. 4 þáttur: að ná í leigubíl og þeysast á rútustöðina í von um kraftaverk. Allt í einu er ég komin í þáttinn The Amazing Race. Allir nemendurnir þeysast í gegnum stöðina í von um leigubíl. Ég redda einum, tekur 10 mín að komast á stöðina. Ég kem þangað klukkan 00:10, ellefu mínútum of seint. Typical. Ég og annar nemandi reikum um stöðina í veikri von um að eitthvað muni gerast, skilaboð frá almættinu. Jah, það var reyndar ekki almættið sem svaraði heldur létt geggjaður blaðasali á sjötugsaldri. Hann sagði, okkur til mikillar hamingju og gleði, að næsta rúta myndi koma klukkan hálf tvö. Fjandans konan á upplýsingaborðinu hafði gefið mér vitlausar upplýsingar. Herfan sú arna. Þannig að þó að ótrúlega meigi virðast heppnaðist þetta allt að lokum.
Þannig að þarna sat ég, með um 30 öðrum nemendum, klukkan hálf eitt á laugardagskvöldi að bíða eftir rútu til Edinborgar. Þreytan var virkilega farin að segja til sín. Hópurinn var spaugilegur á að líta: allir svipað klæddir og með bók í hönd. Allt frá Terry Pratchett til Darwin.
Lokaþáttur: Rútuferð dauðans. Allir upp í rútu, troðningur. Settist aftast og af stað. Eftir stutta stund stoppar rútan snögglega, bílsjórinn labbar til mín, beygjir sig yfir mig og opnar neyðarhurðina sem ég sit við hlið og skellir henni aftur: "Ekki halla þér upp að henni, hún gæti opnast." Svo virðist sem maður er hvergi öruggur í umferð í dag, hvort sem er í flugi eða akstri. Var orðin svo þreytt á þessum tímapunkti að ég var alveg sannfærð um að frakkarnir sem sátu við hlið mér væru að tala íslensku og að síminn minn hringi stanslaust.
Kom til Edinborgar. Fór í leigubíl. Inn í herbergi. Upp í rúm. Klukkan var þrjú. Svaf til eitt daginn aftur þegar ég var vakin af símanum, það var mamma.
Heildarútkoma: Endurhugsa allar "ódýrar ferðir" í framtíðinni, ein samloka er ekki staðgóð máltíð ef hún á að duga vegna heilsdags hungurs, það er gott að sofa.
ps. Fyrsti dagurinn gekk vel, sama stundartafla. Nema hvað "fyrsti tíminn minn" færist frá 11 til 12. Góð breyting það.
Tónninn - "The Music of the Night" - Phantom of the Opera
Ég er búin að sanna svolítð: Það er hægt að ferðast frá Íslandi til Edinborgar á 21 klukkutíma, lengur en það myndi venjulega taka mig að ferðast frá Íslandi til Hong Kong. Úff, þetta endaði í sögunni endalausu. Lagði af stað frá Grindavík klukkan sex að morgni laugardags, upp í flugvél og af stað til Heathrow í London. Hið stórkostlega plan var að skella mér upp í rútu til Stansted og þaðan aftur uppeftir til Glasgow. Jah, það tókst allaveganna að koma mér til Stansted án mikilla vandræða en þaðan var það allt niður á við. Þar tók við endalaus bið eftir að geta tékkað mig inn. Þá meina ég e n d a l a u s. Kom þarna klukkan um 3 og átti ekki flug fyrr en um 8. Og vegna anna hjá Ryanair gat ég ekki tékkað mig inn fyrr en minna en tveim tímum fyrir flug. Þannig að ég far föst með töskurnar í þrjá tíma, gleði.
Ég hékk, mér leiddist og ég var svöng en nennti ekki að drattast með töskurnar inn á matsölustað, ekki þess virði. Klukkan sex var ég að missa vitið. Þá kom dagskráliður númer tvö: að tékka mig inn. Röðin var svo sem allt í lagi en þegar ég vigtaði töskurnar kom í ljós að ég var með yfirvigt. Borgaði sekt í fyrsta skipti á æfinni, heil 17 pund. By the way, það kostaði mig 20 pund að fara á milli flugvalla í London, meira en flugið frá Stansted til Glasgow. Á þessum tímapunkti var ég orðin frekar þreytt, skiljanlega. Drattaðist með töskurnar að öðru borði til að borga fyrir yfirvigtina. Svo virtist vera að allir sem voru þar í röð væru að missa af vélinni og stressið þeirra færðist yfir á mig. Vei, stress ofan á allt saman. Jæja, loksins búin að tékka mig inn, klukkutími í flug. Fór keypti mér samloku, fyrsta máltíð dagsins. Klukkan var sjö. Hafði ekki lagt í eggjahræruna í flugvélinni frá Keflavík, ekki séns. Var búin að japla á bingókúlum allan daginn, eins gott að ég hafði keypt þær heima.
Þáttur þrjú í sápunni: Fluginu var frestað um klukkutíma vegna veðurs. Enn var biðið. Núna var ég hrædd um að missa af rútunni frá Glasgow til Edinborgar, ekki skánaði það. Loksins kom vélin. Flugferðin var meira að segja nokkuð góð. Sat ein í þriggja sæta röð (held að fólk hafi séð þrumuský yfir mér og ekki þorað að setjast hjá mér, ágætt). Hélt að núna yrði þetta smooth sailing (jæja, flying). Ég hafði algjörlega rangt fyrir mér. Þegar við nálguðumst Glasgow tilkynnti flugstjórinn að það væri ókyrrð í lofti. Var ekkert að pæla í því, sama hafði gerst þegar ég lenti í London og þó að það hafi ekki verið neitt æðislega skemmtilegt að lenda þá tókst það samt. Við lækkum flugið og þá sé ég að það er ekki bara brjálaður vindur heldur rigning líka. Vei. Og því lærra sem við förum því meira hrisstist vélin. Ég hafði ágætis útsýni á vænginn frá glugganum mínum og ég verð að segja að ég hef aldrei séð flugvél hrisstast svona mikið. Nokkrum metrum frá flugbrautinni er mér farið að hættast að líta á blikuna, reyndar líka flugmanninum því hann hætti við að lenda á síðustu stundu. Annar hálftími í að hringsóla í kringum flugvöllin. Ég er nokkuð viss um að ég muni missa af rútuni frá Glasgow. Í annari tilraun lendum við, hef sjaldan heyrt jafnmikil fagnaðarlæti í farþegum.
Núna kemur smá twist í söguna: Þetta var ekki alþjóðaflugvöllurinn í Glasgow heldur Prestwick (já það eru tveir flugvellir í Glasgow). Ég hleyp út og beint að þjónustuborði. Þar er mér tilkynnt að það tekur 45 mín með lest að fara frá flugvellinum á lestarstöðina í Glasgow. Síðasta lest fer 23:07. Klukkan var 22:40. Þetta leit alls ekki vel út. Eina leiðin var að þetta væri allt á mínútunni því síðasta rúta frá Glasgow átti að fara klukkan 23:59. Ekki gott.
Ég á lestarstoppið. Það er rigning, rok og ég með þrjár töskur. Lestinn kemur á slaginu og þá tek ég loks eftir því að ég virðist ekki vera sú eina sem er á þessari hraðferð, það eru aðrir nemar í sömu vandræðunum. Því nær Glasgow sem við komumst því svartsýnari verð ég, það er ekki séns að ég muni ná. Jæja þá fer ég bara á hótel, en ekki er öllu lokið enn. Ekki skánar það þegar lestin stoppar á stöðvum þar sem enginn er og enginn er að fara út. Langar mest til að taka stjórnina sjálf: hversu erfitt getur það verið að sjórna lest?
Við komum á stöðina klukkan 23:55. 4 þáttur: að ná í leigubíl og þeysast á rútustöðina í von um kraftaverk. Allt í einu er ég komin í þáttinn The Amazing Race. Allir nemendurnir þeysast í gegnum stöðina í von um leigubíl. Ég redda einum, tekur 10 mín að komast á stöðina. Ég kem þangað klukkan 00:10, ellefu mínútum of seint. Typical. Ég og annar nemandi reikum um stöðina í veikri von um að eitthvað muni gerast, skilaboð frá almættinu. Jah, það var reyndar ekki almættið sem svaraði heldur létt geggjaður blaðasali á sjötugsaldri. Hann sagði, okkur til mikillar hamingju og gleði, að næsta rúta myndi koma klukkan hálf tvö. Fjandans konan á upplýsingaborðinu hafði gefið mér vitlausar upplýsingar. Herfan sú arna. Þannig að þó að ótrúlega meigi virðast heppnaðist þetta allt að lokum.
Þannig að þarna sat ég, með um 30 öðrum nemendum, klukkan hálf eitt á laugardagskvöldi að bíða eftir rútu til Edinborgar. Þreytan var virkilega farin að segja til sín. Hópurinn var spaugilegur á að líta: allir svipað klæddir og með bók í hönd. Allt frá Terry Pratchett til Darwin.
Lokaþáttur: Rútuferð dauðans. Allir upp í rútu, troðningur. Settist aftast og af stað. Eftir stutta stund stoppar rútan snögglega, bílsjórinn labbar til mín, beygjir sig yfir mig og opnar neyðarhurðina sem ég sit við hlið og skellir henni aftur: "Ekki halla þér upp að henni, hún gæti opnast." Svo virðist sem maður er hvergi öruggur í umferð í dag, hvort sem er í flugi eða akstri. Var orðin svo þreytt á þessum tímapunkti að ég var alveg sannfærð um að frakkarnir sem sátu við hlið mér væru að tala íslensku og að síminn minn hringi stanslaust.
Kom til Edinborgar. Fór í leigubíl. Inn í herbergi. Upp í rúm. Klukkan var þrjú. Svaf til eitt daginn aftur þegar ég var vakin af símanum, það var mamma.
Heildarútkoma: Endurhugsa allar "ódýrar ferðir" í framtíðinni, ein samloka er ekki staðgóð máltíð ef hún á að duga vegna heilsdags hungurs, það er gott að sofa.
ps. Fyrsti dagurinn gekk vel, sama stundartafla. Nema hvað "fyrsti tíminn minn" færist frá 11 til 12. Góð breyting það.
Tónninn - "The Music of the Night" - Phantom of the Opera
0 Comments:
Skrifa ummæli
<< Home