Þegar byggingin hvarf og fólk í furðulegum búningum fór á ferð.

Það er langt síðan að ég hef upplifað einstaklega súrrealískan dag, hefði átt að gruna að það væri komið að því. Þetta byrjaði allt á fögrum laugardagsmorgni, fyrir utan að hann var ekkert sérstaklega fagur séð frá herberginu mínu þar sem ég var nývöknuð og, ef satt best skal segja, svolítið þunn. Þrátt fyrir þessar hömlur ákvað ég, eftir tveggja tíma gláp á sjónvarpið, að skella mér út í göngutúr til að létta aðeins á heilaþrýstingnum. Eftir mikið híf og hó hentist, jah frekar skakklappaðist ég, út. Dagurinn var fagur og leið mér strax betur, þangað til... Þarna var hann, maður í marchingband búning. Var barasta ekki tilbúin til að mæta svona, en jæja... þetta var allt í góðu. Síðan kom annar, og annar, og einn í viðbót. Þetta var farið að verða einstaklega furðulegt. Svo bættust fleiri í hópinn. Fólk allstaðar í alveg eins fötum, alveg eins bindum, alveg eins klútum...ég var alveg hætt að skija í þessu. Hvað var að fara gerast? Hvaða fólk er þetta? Og í hvaða vídd var ég eiginlega komin í. Beygði fyrir næsta horn og mætti sex lögreglumönnum á RISASTÓRUM hestum. Þetta var farið að verða of mikið fyrir minn litla, barða og þunna heila. Jæja, þá var ég komin í burtu frá Meadows, alltaf fullt af furðufuglum þarf, og alveg að mæta inn á Royal Mile. Þetta var að verða allt í lagi, engu er breytt nokkru sinni á Royal Mile, of gamalt. Var komin á hornið á Royal Mile frá George IV brúnni og allt í einu fannst mér eitthvað vera breytt. Án þess að ég hefði tekið eftir því var heil bygging horfin af yfirborði jarðarinnar. Bara púff, farin eins og hún hafði aldrei verið þarna. Núna var ég bara búin að fá nóg. Þetta var of furðulegt, of mikið í einu. Rölti niður Royal Mile og sá þá að allskonar fólk var búið að safnast saman og var greinilega að bíða eftir einhverju, þá fyrst laust svarið niður: Það var verið að halda skrúðgöngu. Auðvitað. Þess vegna voru fólk í marchingband búningum, fólk í alveg eins jakkafötum og löggur allstaðar. Auðvitað. En þið getið ímyndað ykkur hversu fáránlegt það var að vera til þegar þetta svar var ekki enn dottið inn.

Vitiði hvað ég gerði síðan? Ég horfði á skrúðgöngu (sjá undir orangemen). Og vitiði hvað: Ég held að þetta sé besta þynnkumeðal sem hefur verið fundið upp, jah allaveganna sem ég hef uppgötvað. Allir glaðir, tónlist í lofti, og fólk á öllum aldri að taka þátt. Þarna sat ég rétt hjá meadows á litlum steingarði í 45 mín og naut dagsins, held að þetta hafi hreinlega bara bjargað helginni!

Bókin: Switch Bitch - Roald Dahl, plús... fann myndabók um Richard Burton, gleði gleði!

Tónlistin: Ben Harper - Not fire, not ice

Tilvitnunin:

Bart: Are we awake?

Jim: We're not sure. Are we black?

Bart: Yes, we are.

Jim: Then we're awake, but very puzzled.

-------

Lili Von Shtupp: A wed wose, how womantic.

- Blazing Saddles

Myndbandið: Dylan Moran on Germany þar sem hann segjir meðal annars: On speaking German, "It sounds like a bunch of typewriters eating tinfoil being kicked down the stairs"

Bob Dylan singing, football kicking, and St. Patrick's drinking extravaganza!

Ég er uppgefin við það einfaldlega að sitja hér við tölvuna og pikka inn, í dag, í fyrsta skiptið síðan ég hreinlega veit ekki hvenær spilaði ég heilan klukkutíma af fótbolta. Og þvílík endalaus gleði sem það var, hverjum er ekki skítsama up rok og vesen, fótbolti var spilaður. Það sem er líka ennþá betra, okkar lið vann 20-19 eftir að hafa verið undir allan leikinn og undirrituð tókst að pota síðasta markinu inn. Ó ég á svo eftir að sjá eftir því að hafa hlupið svona mikið á morgun, finn það á mér. Tók líka nokkrar dýfur og vel valdar rúllur á blautu grasinu. Anyhoo, ég er að fara fram úr mér....um nokkra daga.

Þetta byrjaði allt á fimmtudaginn með aðalfundi skandinavíufélagsins í skólanum þar sem mér tókst að bjóða mig fram við að vera gjaldkeri félagsins á næsta ári. Já, ég gjaldkeri, að vinna með og hafa ábyrgð á peningum. Ó þetta fólk veit ekki hvað það er að koma sér í, reyndar ekki ég heldur. Það endaði á pöbbnum með nokkrum bjórum.

Föstudagurinn: Partí hjá vinkonu minni. Bjór var drukkinn og endað með því að syngja Dylan lög til 5 þegar ég var ein af þeim síðustu að hypja mig út. Röddin algjörlega farið. Ég segji nú bara, hafið þið reynt að syngja All Along the Watchtower eða A Hard Rain's A-Gonna Fall hástöfum, eða að syngja the great Dylan í meira heldur en tvo tíma stöðugt, ég vill bara benda á þetta.

Laugardagurinn: St. Patrick's day. Var kannski ekki í minni bestu stemmingu vegna takmarkaðs svefns en fór samt í bókabúðina góðu og eyddu tveim tímum í að verðmerkja bækur. Um kvöldið var haldið í póker þar sem ég tapaði frekar illa, reyndar alveg mjög illa. Hef sjaldan séð eins léleg spil á æfi minni, nei bíddu aðeins....síðast þegar ég spilaði líka var ég með alveg eins spil. Tókst síðan að koma við í partíi á leiðinni heim til að segja hæ, en var þá alveg alveg alveg búin á því og heim var haldið.

Var komin á fætur kl. 10 í morgun, spilaði fótbolta og fór síðan í DOUBLE BILL þar sem voru sýndar Brief Encounter og Casablanca. Er núna á bókasafninu í smá pásu og síðan liggur leiðinn í leikhús til að sjá hina alræmdu Penny Dreadfuls í fyrsta skiptið...svona leikskyssur með keim af Viktoríutímabilinu, hef heyrt að þeir séu frábærir. Síðan verður vonandi haldið heim þar sem ég mun falla í rúmmið án vott af reysn og mun rotast fram á morgun eins og barður selur (og örugglega alveg eins aðlaðandi).

Myndin: Brief Encounter/Casablanca (Bogart er töffari dauðans, og reyndar dauður töffari líka)

Tónlistin: Allur Bob Dylan í heild sinni, sungið af mér, illa

Bókin: Louisa May - Sexton (verð að fara horfa á Little Women aftur, mmmmm)

Íþróttataktar: Tókst að skjóta framhjá opnu marki 3 í dag, það þarf spes talent til að vera ég

Ritgerðir, umsóknir og vitiði hvað....fleiri umsóknir

Ég er að skrifa umsókn. Já, aftur. Langar mig mikið til að vita nákvæmlega hvað ég hef skrifað margar umsóknir á minni stuttu æfi. Er þetta eðlilegt? Búin að skrifa allaveganna þrjár á síðasta mánuðinum, held ég. Ég hreinlega veit ekki hvað ég er búin að skrifa margar. Og er ekki ennþá búin, núna er ein eftir í viðbót...nei bíddu, tvær. Þar á meðal 20 blaðsíðna doðrantur (elska þetta orð) sem ég þarf að skrifa á næstu vikud, endalaust vei. Hef víst verið að vinna undir þeim merkjum að "Ekkert gerist nema að maður sæki um" en ég held að það sé farið að hafa áhrif á geðheilsuna. Og síðan er ritgerð fyrir morgundaginn.

En það er ljós við enda gangsins, langa langa langa gangsins. 31 mars er ég aftur að fara til London, alveg óvænt! Kemur ekki í ljós að samtökin sem ég er að vonast til að vinna fyrir í sumar er með sýningu í lok mánaðarins, skrifa meira um það síðast. Verður svona microferð þar sem ég mun vonandi komast frá því að gista, we will sway indeed.

Lagið: Sexbomb - Tom Jones (smá trivia, vitið þið að ég á einhverstaðar heilan geisladisk sem inniheldur ekkert nema þetta lag, skrifað fjórtán sinnum)
Tilvitnunin: CJ: I'm back in America now; I have rights. I'm no longer belted down next to the passenger from hell... It was gruesome. If you'll look out the left side of the cabin you'll see the fjords. Then we got a history of the fjords. Then we got a quiz on the fjords. Do you have any idea how much I'd like to dress you up in lederhosen and drop-kick you into a fjord?

- The West Wing

Jafnrétti á Íslandi (í tilefni International Women's Day)

Til hamingju með daginn allir saman, bæði konur og karlar. Til að byrja með vil ég benda á þessa tengla, allir eru virkilega áhugaverðir og er frumvarpið algjör skildulesning. Fannst mér þó greinin í The Guardian eftir Zoe Williams langskemmtilegust. Þar hittir hún naglan á höfuðið. Passa verður að gleyma ekki aðaltilgangi kvennadagsins í of miklu prjáli og dansgleði. Almennt jafnrétti (bæði fyrir konur og karla) er grunvöllur allra mannréttinda og er mikilvægt að umræðan sé málefnaleg ekki ofskreytt í hátíðarhöldum. Bendi ég á tilvitnunina frá Zoe Williams hér að neðan:

http://www.mbl.is/media/57/657.pdf

http://www.mbl.is/mm/frettir/innlent/frett.html?nid=1257469

http://www.guardian.co.uk/Columnists/Column/0,,2028196,00.html

"What is not relevant is fun-packed dancing from around the world, spice workshops and fashion shows. Fashion is to international women's rights as Agassi kitchen utensils are to gay rights. Yes, some women are interested in fashion; some gay men own more than one brightly coloured fish slice. But it is an outrage against people who take liberties seriously - who embody the core of feminism by interpreting it as a war that hasn't been won until it's been won for all women - to trivialise these matters."

Allaveganna, þá er þessi vika búin að vera stórkostlega brjáluð, meira heldur en vanalega og þá er nú mikið sagt. Til að byrja með fékk ég tillöguna mína fyrir lokaritgerðina samþykkta! Tókst meira að segja að fá B fyrir hana sem ég er nokkuð ánægð með. Theatre for Development in Cambodia. Já, þetta er víst það sem ég mun eyða tímanum mínum í héðan í frá. Er alveg svakalega spennt og er þetta alveg virkilega spennandi. Er líka búin að fá umsjónamann fyrir verkefninu og er ég að fara hitta hann á morgun. Hann heitir Neil Thin, eða Mr. Tree eins og Hörpu tókst að kalla hann, og er sérfræðingur í þróunarmálum. Er að fara hitta hann á morgun í smá spjall. Á mánudaginn fékk ég síðan óvæntan glaðning. Kom í ljós að samtökin sem ég hef verið í sambandi við Amrita Performing Arts er með sýningu í Barbican í London í lok þessa mánaðar, ég þangað! Á reyndar eftir að vinna úr smáatriðum s.s. að panta miða og ferðina, en því verður kippt í liðinn um helgina.

Tókst síðan loksins að koma mér á pöbbann, og ekki bara það. Horfði á Arsenal tapa fyrir PSV á stóru tjaldi með góðvini mínum Tom, fyrirgefðu Harpa en mér var hugsað til þín. Örlítið þunn í dag, en ég er ung og hress, ætti að lifa það af. Er vonandi síðan að fara á klassíska tónleika á morgun þar sem vinkona mín er að fara spila á selló (hehe, selló er snilldar hljóðfæri, algjörlega). Um helgina er ég vonandi að fara í mat, í næstu viku er fundur hjá Skandinavíufélaginu og er líka að fara á leikrit. Inn á milli er ég að rembast eins og rjúpan með hægðarteppu að skrifa eitt stykki ritgerð fyrir þriðjudaginn um "ritualization". Veit allaveganna núna hvað það þýðir, sem er mjög góð byrjun. Úff, er uppgefin bara að skrifa þetta.

Vil ég enda þetta blogg á tilvitnun frá góðvini mínum og meistara Woody Allen:

"His only regret in life is that he is not someone else." (Snilld í poka).

Tónlistin: Sinnerman - Nina Simone (það gerist ekki betri tónlist heldur en þetta lag)

Hljóðfærið: Selló

Bókin: Ritual Theory, Ritual Practice - Catherine Bell

Bíómyndin: 300 (hreinlega get ekki beðið! nokkrar vikur í frumsýningu)

Mamma, Systa, Woody Allen og klámþing (þarf ekkert endilega að vera að þessi hlutir tengjast á einhvern hátt)



Ég endurtek, þessir hlutir eiga ekki endilega neitt sameiginlegt fyrir utan það að ég hafi hugsað um þá í þessari viku. Svona til að byrja með var ég að fá þér frábæru fréttir að mæðgurnar eru á leið til Edinborgar! Vil ég þakka mömmu innilega fyrir frábæra hugdettu og það hreinlega að láta þessa hugmynd gerast. Eina stundina var hún að rembast eins og rjúpan að finna tíma til að koma til Edinborgar, þá næstu var hún búin að dobla Systu til að koma með (ekki það að það þurfti að sannfæra Systu, hún var algjörlega til í tustkið). Þannig að núna eru þær á leiðinni til E-town eftir minna heldur en mánuð. Þá verður nú kátt í höllinni. Góður matur, drykkur og ennþá betri félagsskapur. Þetta verður líka fyrsta skiptið sem við ferðumst allar saman (þá á ég við bara við þrjár). Greinilega stór tíðindi, finnst eins og einhver ætti að láta Moggan vita. Hlakka svo mikið til að fá ykkur í heimsókn!

Atriði nr. 2. Vissuð þið að Woody Allen er snillingur? Það vita flestir. En vissuð þið að hann er sérlega góður penni? Mögulega. En vissuð þið að hann er búin að gefa út tvær stórkostlegar bækur sem heita Getting Even og Without Feathers? Ekki? Þá skal ég gefa ykkur nasaþef að þeirri einstöku snilld, þá sérstaklega úr Without Feathers, þar sem hún situr hér beint fyrir framan mig. Þar má geta kafla sem er nefndur A Guide to Soem of the Lesser Ballets, og þar stendur:

A Day in the Life of a Doe

"Unbearably lovely music is heard as the curtain rises, and we see the woods on a summer afternoon. A fawn dances on and nibbles slowly at some leaves. He drifts lazily through soft foliage. Soon he starts coughing and drops dead."

Annar kafli ber nafnið Selections from the Allen Notebooks, hann byrjar svo:

"Following are excerpts from the hithero secret private journal of Woody Allen, which will be published posthumously or after his death, whichever comes first."

ó hin tæra snilld í poka. Seinna heldur kaflinn áfram:

"Idea for a story: A man awakens to find his parrot has been made Secretary of Agriculture. He is consumed with jealousy and shoots himself, but unfortunately the gun is the type with a little flag that pops out, with the word 'Bang' on it. The flag pokes his eye out, and he lives - a chastened human being who, for the first time, enjoys the simple pleasures of life, like farming and sitting on an air hose."

Held að þessi brot tali fyrir sig sjálf. Sat á pöbb í gær og las upp úr bókinni fyrir Hörpu í símanum. Fékk mörg skondin augnaráð verð ég að segja. Er ekki viss um að það hafi verið samblandan af ensku og íslensku sem kom veltandi út úr mér, eða vegna hláturskallanna sem komu inn á milli. Má geta að við vorum einnig að vitna í Frasier með frösum líkt og: "You're in luck. It just so happens that we have one of the world's five leading bumsen experts in our studio." eða "Yes Niles, that's exactly what we need: A fourth language!" Hehe, ef að þessar tilvitnanir meika ekkert sense þá skiljið þið hvernig hinu fólkinu á pöbbanum hlítur að hafa liðið.

Já, og svona að lokum. Mér hefur verið mikið skemmt upp á síðkastið vegna fyrirhugaðs, og nú aflýsts, klámþings sem átti að fara fram á Íslandi. Var þetta ekki hið fullkomna tækifæri til þess að horfa upp á miðstéttarmóral Íslendinga fara í ofurgír. Nei, ég er ekki að styðja klám. Eða glæpastarfsemi. Eða mannsal. Hef ég mikinn bifur á öllu slíku. En hverskonar tvöfeldni er þetta? Við leyfum Íslendingum að reka stippstaði en bönnum öðrum að funda um klám, já ég veit að það átti mögulega að taka klámfengnar myndir og kvikmyndir á landinu. En gerir fólk það ekki hvort sem er? Bíddu, er ég að missa af einhverju. Er bleikt og blátt ekki ennþá selt? Hver man líka ekki eftir miðvikudögunum á Sýn þar sem sýndar voru "ljósbláar" myndir. Er það líka ekki fáránlegt að við séum að skipa hótelum fyrir hver má og má ekki gista hjá þeim? Það var enginn að segja að ólöglegt efni myndi verða tekið upp á hótelinu sjálfu. Var það bara hinn almenni borgari sem gat ekki hugsað sér að gista á herbergi sem klámleikona hafði sofið í? Hvað er eiginlega málið. Samt sem áður tökum við vel á móti allskonar leikurum sem hafa oftar en ekki leikið í bíómyndum þar sem ofbeldi er tilbeðið, þar sem myndir eru taldar góðar eða vondar eftir því hversu mikinn hasar þær hafa og hversu margir eru skotnir? Nefni ég þá til að mynda Hostel, sem er að mörgum talin en ægilegasta og blóðugasta mynd sem gefin hefur verið út á síðstu árum.

Ég er ekki að styðja klám, eða glæpastarfsemi, eða mannsal. En ég spyr sjálfa mig hvar er hægt að draga mörkin þegar byrjað er að ritskoða hegðun. Og hvað með fólkið, þó að mögulega fátt sé, sem stundar það að taka upp klámmyndir sem eru ekki tengdar glæpastarfsemi og þvíumlíku. Eini glæpurinn sem það hefur framið er að sofa hjá fjölda fólks, taka það upp og selja. Bíddu, hefur fólk ekki rétt til að velja hvaða starfsvettfangi þau taka þátt í. Ég bara spyr. Hvað ef þetta fólk hefði samið um að taka ekki upp neinar myndir eða smella af myndum á meðan dvölinni stóð? Hefðum við samt bannað þeim að koma? Er það ekki einhverskonar mannréttindabrot? Ég bara spyr.

Tónlistinn: Nina Simone - Released
Myndin: Letters from Iwo Jima/Flags of Our Fathers
Bókin: Without Feathers - Woody Allen
Tilvitnunin:

Danny: C.J., I'm not staying in the penalty box forever. I've covered the White House for eight years, and I've done it for the New York Times, the Washington Post, Time Magazine, and the Dallas Morning News! And I'm telling you, you can't mess me around like this.
C.J: Danny, I got to tell you, that was, seriously, that was a turn-on when you said that, though I don't know why you decided to be the most haughty on the Dallas Morning News.

- The West Wing