Goya og 'The Twilight Zone'

Já, the prodigal daughter has returned. Komin aftur í stóra E-ið (Edinborg) eftir frábæra dvöl í London um síðustu helgi. Ég verð bara að segja það, hreinlega verð: tónleikarnir voru stórkostlegir! Hef bara sjaldan skemmt mér eins vel á æfinni, og ekki var það verra að hafa Nils með. Það sem konan getur sungið, dansað og dillað sér þó áttræð sé. Í kjól sem ég hefði ekki getað komist upp með, cleavage út um allt og titrandi læri. Hjálp! Tók alla sína bestu slagara og þar á meðal útsetningu á I will survive, hélt að ég myndi fá slag. Það er hreinlega ekki hægt að lýsa þessu því að sviðsframkoman hjá henni er ekki hægt að koma í orð. Hugsiði bara um þetta: hún malaði á sviði! I will leave it at that.

Þessi vika er búin að vera hreint út sagt fáránleg, eins og ég sagði við Hörpu: Twilight zone central. Allt að gerast í skólanum, fór í barnaafmæli (var boðið út að borða, mjög gott), búin að vera vinna á kvöldin, og þar á milli reynt að koma öllu hinu draslinu í verk, eins og t.d. lifa. Enn gengur allt ágætlega í skólanum, og á ég bara eftir að skrifa eina ritgerð en hef á tilfinningunni að hún verði allt annað en auðveld, verð fyrst að komast að hvað "ritualization" þýðir sem er by the way titillinn á ritgerðinni. Frábært.

Annars er ýmislegt að gerast þessa helgi líka. Er að fara passa í kvöld, reyni að læra eitthvað á meðan og verða ekki dáleidd af 50 tommu plasmasjónvarpinu sem er í stofunni! Heilaga mamma, finn mig hreinlega sjúgast inn í sjónvarpið þegar ég kem í heimsókn, ætla aldrei að fá mér svona, myndi hreinlega aldrei fara út úr húsi. Harpa, hugsaðu þér: Much Ado About Nothing á RISASKJÁ, hjelp. Á morgun er síðan hinn langþráði óskar, sem mér hefur ekki tekist að horfa á síðan ég var í BANDARÍKJUNUM nota bene. Man ennþá eftir því þegar Björk mætti á svæðið í svanakjólnum, var stollt af því að vera Íslendingur akkúrat þá. Konan er meistari! Er samt enn alltof svekkt yfir því að Children of Men hafi ekki fengið fleiri tilnefningar þar sem hún var besta besta besta mynd síðasta árs. Og ef hún fær ekki verðlaun fyrir bestu kvikmyndatökuna þá hætti ég að horfa á Óskarinn (lygi en hljómar vel no?). Á mánudaginn er ég síðan að fara á Vikingfest með skandinavíu félaginu í skólanum, það verður áhugaverð. Núna vantar góðu víkingahjálmana sem ég keypti um árið, skal veðja því að hrappurinn hann James stal þeim.

Ah, gleymdi því næstum. Í morgun var ég vöknuð klukkan 9 og komin á listasafn klukkan hálf ellefu, er hægt að vera meira kúltiveraður? Ég bara spyr. Fór á alveg snilldar sýningu á verkum Goya sem var nefnd Matadors and Monsters. Hann er mjög nálægt því að verða uppáhaldið mitt, þvílíkur snillingur sem þessi maður var. Man eftir frábæru framtaki hér um árið þar sem Listasafn Íslands náði að nappa í nokkrar Goya myndir, ein besta sýning sem ég hef nokkru sinni farið á. Myndin hér fyrir ofan heitir 'Dancing on a slack rope'. Horfiði bara á hana, ótrúlega falleg.

Svona til að ljúka þessu bloggi, á mjög sorglegum nótum. Frétti það fyrr í vikunni að pabbi hans Gumma var að deyja og verður hann jarðsettur í dag. Ég votta mína innstu samúð til Gumma og fjölskyldunnar hans, mun hugsa til ykkar í dag.

Tónlistin: Muddy Waters - Bus Driver (besta gítarsóló í sögu mannkynsins)

Bókin: The Portrait - Iain Pears

Einstaklingurinn: Goya í allri sinni dýrð

Mismælið: Clist Eantwood, átti að vera Clint Eastwood, flott Sigríður.

Bíómyndin: Vitiði hvað ég var að horfa á aftur, einu sinni enn: The Mirror has Two Faces

The Dead og Donal Og

Skrapp aðeins í bíó í gær, smá frí frá lestrinum, og fór á The Dead sem var svanasöngurinn hans John Huston. Mjög nauðsynlegt að sjá svona myndir með reglulegu millibili. Vel leikin, eðlileg, einföld og falleg. Anjelica Huston þarf ekki nema að mæta, einstök. Allaveganna, vil ekki lengja mál mitt of mikið. Er að drukna í Londonundirbúningi, á þessum tíma á morgun verð ég mætt á svæðið. Frábærar fréttir líka: Það verður mini-reunion hjá Li Po Chun nemum á hádegi á morgun, er að fara hitta fólk sem ég hef ekki séð í nærri þrjú ár, ótrúlegt hvað tíminn líður. Anyhow, þetta var ekki tilgangurinn með þessu bloggi. Tilgangurinn var sá að í The Dead var upplestur af ótrúlegu ljóði, er enn að sætta mig við það hversu fullkomið það er. Set það á sama stall og W.H. Auden Funeral Blues. Þetta ljóð heitir Donal Og (eða Young Donal):

Donal Og

It is late last night the dog was speaking of you;
the snipe was speaking of you in her deep marsh.
It is you are the lonely bird through the woods;
and that you may be without a mate until you find me.

You promised me, and you said a lie to me,
that you would be before me where the sheep are flocked;
I gave a whistle and three hundred cries to you,
and I found nothing there but a bleating lamb.

You promised me a thing that was hard for you,
a ship of gold under a silver mast;
twelve towns with a market in all of them,
and a fine white court by the side of the sea.

You promised me a thing that is not possible,
that you would give me gloves of the skin of a fish;
that you would give me shoes of the skin of a bird;
and a suit of the dearest silk in Ireland.

When I go by myself to the Well of Loneliness,
I sit down and I go through my trouble;
when I see the world and do not see my boy,
he that has an amber shade in his hair.

It was on that Sunday I gave my love to you;
the Sunday that is last before Easter Sunday.
And myself on my knees reading the Passion;
and my two eyes giving love to you for ever.

My mother said to me not to be talking with you today,
or tomorrow, or on the Sunday;
it was a bad time she took for telling me that;
it was shutting the door after the house was robbed.

My heart is as black as the blackness of the sloe,
or as the black coal that is on the smith's forge;
or as the sole of a shoe left in the white halls;
it was you that put that darkness over my life.

You have taken the east from me, you have taken the west from me;
you have taken what is before me and what is behind me;
you have taken the moon, you have taken the sun from me;
and my fear is great that you have taken God from me!

- Anonymous, 8th Century Ireland, translated by Lady Augusta Gregory.

Eartha Kitt invites you to a purrfectly delightful evening...

Í síðustu viku gerðist örlítill atburður, varla þess virði að minnast á það. Var að vafra um á netinu og rakst á vefsíðu, bara venjulega vefsíðu, varla mikilvæg. Á þessari dulitlu vefsíðu barst mér frétt: Eartha Kitt heldur tónleika í London. Ég fékk áfall. Í alvöru, ég fékk áfall. Mátti litlu muna að ég myndi æpa yfir mig á bókasafninu af hreinni gleði, en mjög fljótlega rann á mig tvær grímur. Hver myndi vilja fara/gæti farið með mér. Þannig að að í örlitlu neikvæðniskasti ákvað ég að dreyfa sorginni og skrifa Nils e-mail um þennan stórkostlega viðburð sem ég gæti ekki farið á. Svar kom fljótlega: Hvenær förum við?! Hann hreinlega bauð mér með sér! Ætlaði að redda miðum og gistingu í London, það eina sem ég þurfti að gera var að mæta á svæðið. Það er ekki hægð að biðja um betri vini heldur en þetta, bara ekki séns. Og þannig gerðist þetta. Akkúrat og nákvæmlega núna eru bara fjórir dagar þangað til ég verð uppáklædd, í London, með Nils og á ERTHU KITT TÓNLEIKUM! Er hreinlega að springa úr spenningi. Búin að kaupa mér tvo diska með henni (bæta við safnið) og kaupa lestarmiða til swinging London! Fer á föstudagskvöldi með næturlestinni og kem aftur til Edinborgar að kvöldi sunnudags.

Það skonda við þetta að í spenningnum er ég búin að tilkynna öllum sem ég þekki að ég sé að fara á tónleika með Earthu og viðbrögðin hafa verið tvenn: 1) Hver er hún? 2) Er hún ekki löngudauð?/Er hún enn á lífi! Hef ekki enn tekist að svara spurnigu nr. 1 með öðru nema VEISTU EKKI HVER HÚN ER? Sorglegt að fólk skuli hafa lifað í hversu mörg ár sem þau hafa lifað án þess að vita hver hún er. En já, hún er enn á lífi og í fullu fjöri þó að áttræð sé. Hún er einstakur skemmtikraftur og hörku kona. Já, hún er einfaldlega Meistari Eartha, ekkert flókið með það. Og ég er á leiðinni á tónleika með henni á laugardaginn, sem verða síðustu tónleikarnir sem hún heldur í þessu holli. Get ekki, get ekki, get ekki beðið!

Annars er bara mest af því sama héðan úr E-burgh. Vinna, skóli, vinna, skóli og síðan einstaka bíómyndin inn á milli. Og hef verið að uppgötva snilldina sem The West Wing er (mamma alltaf á undan sinni samtíð). Er reyndar á leiðinni í kvöld á pöbbakvöld hjá alþjóðanemendunum í Edinborg með gamalli vinkonu frá Li Po Chun, ætti að verða skemmtilegt. Er akkúrat núna í upplestrarfríi en verð að nota það sem best, þarf að skila tveim ritgerðum eftir helgi. Alltaf snillingur í að tímasetja hlutina, kemst ekki hjá því að gera hlutina eins erfiða og hægt er. En það gengur nú samt ágætlega. Það er líka frí í skólanum hjá Kjartani og við nýttum daginn í dag til að fara í dýragarðinn í Edinborg. Vissuð þið að það eru til míníflóðhestar? Nei, ekki ég heldur. Uppgötvun dagsins, það er þó eitthvað.

Sjónvarpsþátturinn: The West Wing
Bíómyndin: I Heart Huckabees (smá vonbrigði en Dustin Hoffman og Lily Tomlin bjarga öllu)
Bókin: Ritual Theory/Ritual Practice - Catherine Bell
Uppgötvunin: Pigmy Hippos
Tónlistin: Walkin' Blues - Robert Johnson
Drykkurinn: Ye Olde Pinte

Eartha Kitt - Just An Old Fashioned Girl (Live Kaskad 1962)

...bara þrír dagar!

The Nanny: Clip from 2x16

Talandi um nostalgíu, ég grét úr hlátri þegar ég sá þetta fyrst, og ég græt enn...ein besta punchline in the history of man!

Bill Bailey - Argos

Fyrstu 35 sekúndurnar eru besta grín sem hefur verið samið, end.