It's alive!
Það er opinbert: Ég er á lífi. Nei, ég hef ekki horfið niður í undragrundir (lesist sem underground) Hong Kong heldur hef ég týnst í leiklist síðustu vikuna. Þannig er nefnilega mál í vexti að ekki einungis var þetta vikan þar sem við fengum prófin til baka heldur var þetta vikan þar sem öll leiklistarverkefnin þurfti að vera skilað inn. Á síðstu dögunum hef ég skrifað um 7000 orð takk fyrir púnktur. Ef að þetta er ekki nóg þá hef ég líka verið að setja á svið leikrit sem ég er að leikstýra, og sem ég skrifaði. Sýningin er á morgun þannig að þetta passaði sko aldeilis vel saman, oj. Átti reyndar að sýna á fimmtudaginn í síðustu viku en leikarinn (jamm bara einn leikari), Vincent, varð veikur daginn fyrir sýningu þannig að henni varð að fresta. Leikritið heitir Janus og fjallar um nemanda sem er búin að fá nóg, kannast einhver við þetta. Veit ekki alveg hvernig þessu verður tekið en þetta er eitthvað sem mér og Vincent hefur langað til að segja lengi. Eyddi um fimm tímum í þetta í dag. Þetta er bara svo gaman. Það eru bara öll verkefnin sem eru pain. Held að ég sé komin með kassaaugu, er búin að stara svo mikið í tölvuna. Átti að skila á föstudaginn en tókst ekki að skila fyrr en í dag, það reddaðist alveg. Fékk samt alveg nóg í gær og hvarf með Nils niður í þorp um 20 mín frá skólanum og fengum okkur indverskan mat í laugardagshádegis mat, algjör snilld.
Talandi um snilld. Nú er meira en vika síðan ég kom heim frá SOS þorpinu á Filippseyjunum. En eins og hægt er að lesa frá síðasta bloggi þá var þetta svo gaman að það síðasta sem ég vildi gera var að fara aftur til LPC. Á hverjum degi var eitthvað nýtt að ske, nýjir krakkar að tala við og einhver upplifun. Það var reyndar ekki gert mikið þannig séð. Við lékum við börnin, spiluðum blak og á kvöldin voru oft einhverjar uppákomur s.s. kvöld þar sem við kynntum löndin okkar. Svo gaman að gera svona fyrir aðra. Allir eru svo þakklátir fyrir eitthvað svona rosalega lítið. Vil bara benda á það að mér tókst að setja nýtt persónulegt met. Ég, Nils og Trulya (Hong Kong stelpa) settum á svið lítinn leikþátt byggðan á norsku ævintýri þar sem ég leik ekki einn karakter, ekki tvo heldur fimm! Pabban, mömmuna, stóru bræðurna tvo og tröllið (auðvitað). Þvílík áreynsla. Þið getið ímyndað ykkur að fyrir hvern karakter þurfti ég smá búining. Lausnin á því var að hlaða á mig fötum sem ég gat bara farið úr og hoppað aftur á svið. Vil ég nú benda á þá staðreynd að ég var á Filippseyjunum þar sem er alltof heitt á kvöldin þannig að ég var gjörsamlega að kafna. Fannst okkur líka það vera sniðug hugmynd að ég myndi skella í mig "smá" hárgeli til þess að gera tröllið aðeins skemmtilegra. Smá var um hálf dolla, ekki beint geðslegt.
En þetta var ekki bara fjör og gaman. Við unnum líka verkefni, á morgnana þegar krakkarnir voru í skólanum. Verkefnið snérist um það að við sem hópur áttum að hanna tómstundaherbergi fyrir börnin. SOS þorpinu hafði áskotnanst pengingur fyrir þetta herbergi en fannst það vera tilvalið að sjá hvað við sáum út úr þessu herbergi. Í raun var ég hreinlega að hanna draumaherbergi fyrir mig þegar ég var krakki: Mikið af bókum, tölvum og bíómyndum. Nokkrir klukkutímar fóru í þetta, sem voru dreyfðir á nokkra daga. Í lokin var hönnunin okkar kynnt fyrir yfirmönnum þorpsins og kennurunum þar. Ég tók að mér að kynna þetta. Í lokin komu þau persónulega til mín og þökkuðu mér innilega fyrir, þau hrósuðu mér í bak og fyrir og áttu ekki til orð yfir þessu öllu saman. Svo gaman að fá svona hrós, sérstaklega ef að við getum gert eitthvað fyrir börnin líka.
Auðvitað snérist þetta mest um krakkana. Um 80 börn voru á svæðinu í 10 húsum. Ein "mamma" sér um hvert hús og síðan eru "frænkur" sem aðstoða. Við fórum í heimsókn til SOS þorps sem er fyrir utan Manila og þar hitti ég konu sem hafði alið upp um 30 börn og átti nú úm 20 barnabörn. Alveg ótrúlegt. Það sem er sérstakt við Manila er að börnin eru ekki bara munaðarleysingjar heldur líka börn sem hafa verið tekin frá foreldrum sínum af mörgum mismunandi ástæðum s.s. misnotkun. Það var einstakt að sjá hvað þau voru alltaf glöð, gáfu manni litlar gjafi og töluðu við mig eins og ekkert væri. Heyrði nokkrar hryllilegar sögur frá fólkinu sem vann þarna sem ég ætla ekki einu sinni að endurtaka.
Það var hrikalegt að kveðja: 40 börn grátandi. Síðasta kvöldið eyddi ég með litlum átta ára dreng sem heitir Ephrem. Spjölluðum um daginn og veginn í rólegheitunum eins og mér finnst best. En þegar ég átti að fara vildi hann ekki sleppa mér. Hörmulegt að þurfa að kveða svona sérstakt barn og horfa á eftir því í gegnum bílrúðuna ekki vitandi hvort að ég mun einhver tímann sjá hann aftur. En ég tók haug af myndum (sem auðvitað á enn eftir að framkalla) þannig að ég get vonandi sýnt ykkur eitthvað af þessu fólki.
Svona eitt að lokum (ef að þið hafði lesið svona langt getið þið lesið aðeins meira). Eitt það versta við það að vera í þessum skóla er ef að eitthvað gerist út í heimi er góður möguleiki að ég þekki fólk frá því landi. Hef sjaldan orðið svo hrædd eins og þegar sprengjurnar sprungu í Madrid á Spáni. Það fyrsta sem ég hugsaði var hvort að fjölskylda og vinir hans Hectors, góðs vinar míns, væru heil á húfi. Auðvitað var hann í sjokki og eyddi tímanum sínum í símanum þannig að ég hitti hann ekki fyrr en miklu seinna. Það er ekki hægt að lýsa tilfinningunni að sitja við tölvuna og vita ekki hvort að ættingjar vinar þíns hafi verið sprengdir í loft upp. Hann býr í borg sem er í um klukkutíma fjarlægð frá Madrid. Sem betur fer er allt í lagi með alla hjá honum, að því sem ég best veit. Talaði við hann fljótlega. Kemur samt í ljós að tvær af lestunum sem voru sprengar í loft upp voru að koma frá borginni hans þannig að sprengjurnar voru settar í þar. Hann var virkilega hræddur því að amma hans tekur eina af þessum lestum á hverjum degi en hún hafði farið fyrr um daginn, snemma um morgunin, þannig að það er allt í lagi með hana. Engin orð eru til að lýsa svona hrylllingi.
