Victory!

Já, það borgar sig stundum að vera kaldhæðin. Tók þátt í pub quiz í gær og tókst að lenda í síðasta sæti aftur. Það þarf hæfileika til að vera ég. En hvernig í bláum andskota á ég að vita eitthvað um krikket, vill einhver útskýra það fyrir mér. Jah, það eina sem kemst nálægt því er hið ódauðlega: Croquet! En bjórinn bjargaði þessari endalausu skömm, og bara það að vera á Dagda er eins og að vera heima hjá sér, undir sæng og horfa á The Man In The Iron Mask, já það er sérstök snilld. Hvaða staður í heiminum sem er með jukebox með slögurum eins og Things Have Changed og A Christmas Card From a Hooker in Minneapolis fær þumla upp í loft.

Hef verið á sprett síðustu vikurnar. Fyrst var það heimsókn til vinar míns Kevin (Spacey). Við erum auðvitað á first-name-basis eftir margan hittinginn. En litlu munaði að Sigríður Jónsdóttir hefði misst af leikritinu. Byrjaði á því að týnast í Chelsea eftir að hafa miskilið til stórmuna leiðbeiningar á næstu undergránd (þar sem fokkin TVÆR LÍNUR voru bilaðar alla helgina, og fleiri voru að fara bila). Var á leiðinni að hitta Marvin, þann gamla vin, og vorum við búin að mæla okkur mót á British Museum. Ég arka af stað í leit að undragrundum og gekk það fáránlega illa. Á meðan þessu stóð tókst mér ekki einungis að missa af því að hitta Marvin því að ég var týnd heldur druknaði ég næstum því í mannfólki. Af allri London tókst mér að lenda akkúrat rétt hjá Chelsea stadium, hvar sem það nú er, AKKÚRAT þegar það var leikur að klárast. 34y8290570234578028 manns á leiðinni af vellinum, og auðvitað ákvað ég að labba alveg í öfuga átt við fólkið (hugsunarhátturinn var á þessa leið: það verður allt fullt þar sem þau eru að fara ég labba bara í öfuga átt). 20 mínútum seinna hefur mér tekist að labba yfir Thames og er núna lent á hraðbrautinni, ekki einu sinni strætóskýli í augsýn. Ég kyngi stolltinu og fer inn á bensínstöð (já, hafið þið einhvertímann séð bensínstöð í london, var komin út á hafsauga). Þeir benda mér á það að ég verði að taka strætó á næstu undragrund. Upp í strætó fer ég og er nú orðin verulega hrædd um að ég sé að verða of sein á leikritið, sem átti að byrja klukkan 730. Núna var klukkan um og yfir sex.

Loksins, loksins kemst ég inn á undragrund og núna þarf ég að taka ákvörðun. Vegna bilanna verð ég að taka krók til að komast til Waterloo, og kostirnir eru tveir, og auðvitað tekst mér að taka ranga ákvörðun. EINNI stöð frá Waterloo bilar undragrund nr. 3, með mér í. Hvað hef ég gert í fyrra lífi til að vera svona óheppin? Þetta Karma getur ekki verið eðlilegt, hlýt að hafa kveikt í krikju. Nú er klukkan orðin 1845 og ég á að ná í miðanna sem ég hef pantað dýrum dómum kl. 1900. Ekki séns. Ég hleyp eins og ég sé með rakettu í rassinum upp og niður götur london að reyna að finna leigubíl, á laugardegi might I add. Pungsveitt, pirruð og alveg að panikka spyr ég næstu manneskju hvar ég get fundið strætó til Waterloo. Þessi indæla manneskja (sem er nú komin á morðingja listann minn) bendir mér fallega á stoppistöð. Ég inn, og hún af stað. Eftir 3 mín eða svo ákveð ég nú að spurja bílstjóran hvort að hann gæti ekki látið mig vita þegar við erum komin á áfangastað. Hann gerir mér grein fyrir að ég er að fara í vitlausa átt og verð að fara út og skipta um strætó. Svitaperlurnar renna niður andlitið og lungun þenjast. Ég tek á sprett á næstu stoppistöð. Nú er klukkan 1915 og ég nærri búin að sætta mig við, í algjörri angist, að ég hreinlega missi af leikritinu. Byrja að plana ærlega drykkju og hágrát á næsta pöbb til að drekkja sorgum mínum. Klukkan 1927 glittir í the Old Vic, fer næstum að gráta af gleði. Hendist út úr strætó, verð næstum fyrir bíl en er alveg sama, dauði minn verður virðulegur: Flöt fyrir utan Old Vic, það eru til verri dauðdagar.

Inn fer ég og stend eins og sveitt apparat fyrir framan konuna í miðasöluna sem lítur á mig eins og ég hafi dregið dána kú með mér inn. MIÐINN VAR Á SÍNUM STAÐ. Er fylgt fallega inn, eins fallega og kófsveittur túristi getur verið höndlaður, finn sætið mitt og sesst. Klukkan er 1930. Ég er með tárin í augunum, anda svo hátt að það er sjussað á mig og ég hreinlega man ekki eftir fyrstu 10 mín af leikritinu, var hreinlega svo glöð að vera til.

Smá hvíld inn á milli og síðan verðlaun: mamma kom síðustu helgi sem var alveg frábært. Örkuðum um götur Glasgow og Edinborg í leit að jólagjöfum, bolum á mömmu og buxum handa pabba. Auðvitað vildi mamma kaupa heiminn fyrir mig en eins og allir vita er ómögulegt að kaupa á mig föt, það er bara ekki hægt. Borðuðum góðan mat, sátum í lestum, fórum saman í bíó á James Bond, og gistum á hóteli síðustu nóttina. Gæti það verið betra? Svona fyrir utan það að klukkan 730 næsta morgun byrjaði brunabjallan að hringja. Muniði hvað ég var að segja um Karma? Yndislegt að standa úti, hálfklæddur og ennþá sofandi. Hún fór síðan heim á sunnudeginum, vildi að hún hefði getað verið lengur. Bara næst mamma! Þá þarf ég vonandi ekki að skipuleggja kokteilboð! (sem ég þurfti að gera fyrir mannfræðideildina, aulin ég bauðst til þess)...en það er önnur saga til næsta bæjar, en til að gera langa sögu stutta heppnaðist það mjög vel, fyrir utan að vínið kláraðist á klukkutíma.

Tónlist: Heartattack and Vine - Tom Waits
Bókin: Howl and other poems eftir Allen Ginsberg
Bíómyndin: Casino Royale, blá sundskýla, þarf að segja meira
Tilvitnuninn: "Make me a tower of soup!"
Sjónvarpsþátturinn: Jane Eyre með Timothy Dalton, besti Rochester ever í sögu mannkyns....

Verkefnaskil, pössun og Laura Linney

Er búin að vera á kafi í verkefnaskilum síðustu vikurnar, og er enn ekki búin. Tvö verkefni núna á þriðjudaginn og síðan þarf ég að skila inn tillögu að LOKARITGERÐINNI í næstu viku. Garg og urg (skrifaði Gark, flott). Anyhoo, búin að vera brjáluð helgi. Gestir hjá fjölskyldunni sem endaði með því að á föstudaginn var ég að passa þrjú börn, fór síðan aftur að passa um kvöldið, og líka í gær. En þar á milli tókst mér að fara í smá sjálfboðavinnu (er að vinna í bókabúð tvo tíma á viku), læra, og komast loksins yfir eintak af The Hurricane. Veit ekki af hverju en er búin langa til að horfa á hana í marga mánuði, og Vogue Video (Myndsel Edinborgar) átti hana ekki! Var nú ekki sátt með það...fór sem sagt alla leiðinna niður í bæ og keypti hana, plús hina hörmulegu Hello Again á 1 pund, en er ein af fyrstu myndunum sem ég sá Gabriel Byrne í, nostalgia galore...læknirinn Kevin Scanlon, ó já. Annars er ég að vinna að verkefni um hælisleitendur (skrifa um það í smáatriðum seinna, vá er ennþá reið) og um að minnka fátækt í Nepal.

Það gengur bara nokkuð vel að láta þetta allt passa saman; vinnuna, lífið og skólann. En ég verð að viðurkenna að á kvöldin er ég algjörlega uppgefin, oftast komin UPP Í klukkan 10, hvað er málið með það? Hlakka alveg ofboðslega mikið til að koma heim um jólin, er búin að vera alltof lítið heima á þessu ári. Kem heim á landið fagra 19. des og verð eitthvað fram yfir áramót! Gahaha, gleði og kátína yfir því.

Ah, og vildi bara láta ykkur vita af smá öfund, og örlítils haturs sem ég ber til Lauru Linney. Bara svona til að nefna það þá hefur hún leikið með þessum öndvegis mönnum: Gabriel Byrne (þrisvar, tvisvar sem hjón), Liam Neeson, Alan Rickman, Richard Gere (tvisvar), Tom Wilkinson, Sean Penn, Kevin Spacey, Anthony LaPaglia og verið í Frasier, ....og listinn heldur áfram.....úff, held að ég höndli ekki svona óréttlæti.....

....var að horfa á P.S. með henni í þessri viku og skildi ekki af hverju hún minnti mig svo á einhvern sem ég þekkti, hugsaði um þetta lengi lengi og allt í einu small þetta. Konan sem ég vinn með í bókabúiðinni lítur ALVEG eins út og hún, gætu verið tvíburar, djöfull brá mér þegar ég fattaði það, heimurinn er alltof lítill....

Bókin: Tropic of Cancer - Henry Miller
Þátturinn: X-files (talandi um nostalgíu)
Manneskjan: Pabbi, til hamingju með afmælið!
Tilvitnuninn:

Beatrice: I wonder that you will still be talking, Signior Benedick: nobody marks you.
Benedick: What, my dear Lady Disdain! are you yet living?
Beatrice: Is it possible disdain should die while she hath such meet food to feed it as Signior Benedick? Courtesy itself must convert to disdain, if you come in her presence.
Benedick: Then is courtesy a turncoat. But it is certain I am loved of all ladies, only you excepted: and I would I could find in my heart that I had not a hard heart; for, truly, I love none.
Beatrice: A dear happiness to women: they would else have been troubled with a pernicious suitor. I thank God and my cold blood, I am of your humour for that: I had rather hear my dog bark at a crow than a man swear he loves me.
Benedick: God keep your ladyship still in that mind! so some gentleman or other shall 'scape a predestinate scratched face.
Beatrice: Scratching could not make it worse, an 'twere such a face as yours were.
Benedick: Well, you are a rare parrot-teacher.
Beatrice: A bird of my tongue is better than a beast of yours.
Benedick: I would my horse had the speed of your tongue, and so good a continuer. But keep your way, i' God's name; I have done.
Beatrice: You always end with a jade's trick: I know you of old. (Ha!? Harpa, við verðum einhvern tímann að komast að því hvað í anskotanum þessi setning þýðir, miðað við að við getum þulið alla myndina á ég bágt með að trúa því að við getum ekki leyst þetta!)

Lagið: Darker With the Day - Nick Cave & The Bad Seeds