Sól í heiði (séð frá herberginu mínu)
Ehem, fannst svona kominn tími til að halda áfram með þessa blessuðu ferðasögu. Bara smá tilkynning svona fyrst: Ég kem heim að kvöldi 21. maí. Sem er mjög gott, svona fyrir eitt: Ég missi af Júrovision! Aftur. Typical að ég hafi ekki getað fengið flugmiða fyrr en þá. Jæja, held að ég geti gert eitthvað í London og Edinborg, haldið þið ekki?
Anyhoo. Eftir kvöldstund með Kevin Spacey og nætursvefn sem hefði mátt vera lengri hoppaði ég upp í lest og á Stanstedflugvöll þar sem leiðin lá til Haugasunds. Planið var að ég myndi koma með eina eða tvær hvítvínsflöskur sem ég og Nils myndum skipta á milli okkar í fríinu. Auðvitað eins og allir Íslendingar vita eru ALLTAF fríhafnir þegar maður kemur inn í land! Ekki satt? Rangt. Eftir að hafa lent, á flugvelli sem mynnti mig mjög á Bíldudalsflugvöll (elska hann), leitað að töskunni minni þá kom það í ljós að ég komst ekki inn í fríhöfninna. Hvað er málið? Ah, verð síðan að mynnast á þá staðreynd að það fyrsta sem ég upplifði í Norge var lyktin af sveit, grasi og kindum. Getur það verið betra? (nei, ég er ekki að grínast með þetta) Draumur í dós.
Eins og með góða vini var eins og enginn tími hefði liðið síðan ég hitti Nils. Bara beint inn í sama frábæra farið. Þar hitti ég yngri systur hans og kærasta hennar. Bæði eru þau mikið tónlistarfólk, hann spilar á gítar og hún er óperusöngkona (mjög góð). Hún heitir Anna Guru og hann Tom. Það tók um einn og hálfan tíma að keyra til Sand, jah og plús 10 mín í bát. Vitið þið: Á eftir Tálknafirði er Sand mögulega fallegasta þorp í heiminum. Staðsettur á stórri hæð, rétt við sjóinn, pínulítill og öll húsin eru einstaklega vel farin timburhús. Einstakt. Þar hitti ég restina af fjölskyldunni (fyrir utan bróðir hans Atla, hehe heimurinn er lítill ekki satt)...pabbi, mamma, systir hans (Maria) og maðurinn hennar, Henning.
Reyndar var ég frekar slöpp út af ferðalaginu og var alveg búin. Reyndum að fara aðeins út á lífið, bæjarpöbbinn, en ég bara meikaði það ekki (þá er nú mikið sagt). En morguninn eftir var nú samt sem áður skellt sér á skíði! Dugnaðurinn er ótrúlegur. Eftir RISAmorgunmat, sem var endurtekinn daglega, var haldið upp í fjöll. Sól, heiðskýrt, logn og hiti. Semsagt: fullkomið skíðaveður. Eins og búið er að segja frá og kvarta mikið yfir var farið á GÖNGUSKÍÐI, ekki mín sterka hlið. Var frekar stressuð, og ekki að ástæðulausu eins og myndi koma í ljós síðar.
Eftir fimm mín var ég nokkuð örugg um að þetta myndi nú alltsaman fara vel og ég væri nú aldeilis snillingur á gönguskíðum. Það kom smá dæld niður á við (að kalla það brekku væri lygi). Ég auðvitað hélt að þetta væri ekkert mál og auðvitað datt beint á hausinn. Það þurfti tvær manneskjur til að hjálpa mér upp (Tom og Henning). Svona hélt þetta áfram allan tímann (hef bognu gleraugun mín til að sanna það) en hrikalega var samt gaman. Eyddi tímanum í að njóta veðursins, útsýnisins og að spjalla við Nils, það verður varla betra. En síðan kom risaóhappið.
Eftir að við höfðum tekið smá matarpásu, með súkkulaði, kakói og samlokum, fórum við aftur á stað. Fysta verk var að fara niður risabrekku sem ég ákvað að reyna við, mikil mistök sem það voru. Þetta var vinsæll stoppstaður fyrir fjölskyldur á skíðum og var mikið af fólki sitjandi í kring. Meikaði það niður hálfabrekkuna og hélt í alvörunni að ég væri búin með versta partinn. Þá fór auðvitað allt til fjandans. Ég missti stjórn á öllu og bókstaflega flaug being á hausinn í miðri brekkunni og rúllaði restina niður. Ef að ég hefði séð manneskju detta svona hefði ég aldrei hætt að hlæja, þvílík misheppnun.
Gleymdi meira að segja þegar ég datt á meðan ég var stopp. Nils var að taka mynd af mér og Henning, ég snéri mér við og Nils á mynd þegar ég er í miðju detti. Kodak moment. En Nils bætti mér þetta allt saman þegar kvölmaturinn var lagður á borð. Rosalega fékk ég gott að borða, síðan eyddum við kvöldinu að horfa á sjónvarpið. Akkúrat mín hugmynd af fullkomnu fríi.
Held áfram síðar. Er víst boðið í mat hjá Chris og James í kvöld, erum bráðlega að fara leita að íbúð fyrir næsta ár, snilld.
Tónninn: Fugees - Killing Me Softly (á skíðum)
Síðan: http://hitchhikers.movies.go.com
Ehem, fannst svona kominn tími til að halda áfram með þessa blessuðu ferðasögu. Bara smá tilkynning svona fyrst: Ég kem heim að kvöldi 21. maí. Sem er mjög gott, svona fyrir eitt: Ég missi af Júrovision! Aftur. Typical að ég hafi ekki getað fengið flugmiða fyrr en þá. Jæja, held að ég geti gert eitthvað í London og Edinborg, haldið þið ekki?
Anyhoo. Eftir kvöldstund með Kevin Spacey og nætursvefn sem hefði mátt vera lengri hoppaði ég upp í lest og á Stanstedflugvöll þar sem leiðin lá til Haugasunds. Planið var að ég myndi koma með eina eða tvær hvítvínsflöskur sem ég og Nils myndum skipta á milli okkar í fríinu. Auðvitað eins og allir Íslendingar vita eru ALLTAF fríhafnir þegar maður kemur inn í land! Ekki satt? Rangt. Eftir að hafa lent, á flugvelli sem mynnti mig mjög á Bíldudalsflugvöll (elska hann), leitað að töskunni minni þá kom það í ljós að ég komst ekki inn í fríhöfninna. Hvað er málið? Ah, verð síðan að mynnast á þá staðreynd að það fyrsta sem ég upplifði í Norge var lyktin af sveit, grasi og kindum. Getur það verið betra? (nei, ég er ekki að grínast með þetta) Draumur í dós.
Eins og með góða vini var eins og enginn tími hefði liðið síðan ég hitti Nils. Bara beint inn í sama frábæra farið. Þar hitti ég yngri systur hans og kærasta hennar. Bæði eru þau mikið tónlistarfólk, hann spilar á gítar og hún er óperusöngkona (mjög góð). Hún heitir Anna Guru og hann Tom. Það tók um einn og hálfan tíma að keyra til Sand, jah og plús 10 mín í bát. Vitið þið: Á eftir Tálknafirði er Sand mögulega fallegasta þorp í heiminum. Staðsettur á stórri hæð, rétt við sjóinn, pínulítill og öll húsin eru einstaklega vel farin timburhús. Einstakt. Þar hitti ég restina af fjölskyldunni (fyrir utan bróðir hans Atla, hehe heimurinn er lítill ekki satt)...pabbi, mamma, systir hans (Maria) og maðurinn hennar, Henning.
Reyndar var ég frekar slöpp út af ferðalaginu og var alveg búin. Reyndum að fara aðeins út á lífið, bæjarpöbbinn, en ég bara meikaði það ekki (þá er nú mikið sagt). En morguninn eftir var nú samt sem áður skellt sér á skíði! Dugnaðurinn er ótrúlegur. Eftir RISAmorgunmat, sem var endurtekinn daglega, var haldið upp í fjöll. Sól, heiðskýrt, logn og hiti. Semsagt: fullkomið skíðaveður. Eins og búið er að segja frá og kvarta mikið yfir var farið á GÖNGUSKÍÐI, ekki mín sterka hlið. Var frekar stressuð, og ekki að ástæðulausu eins og myndi koma í ljós síðar.
Eftir fimm mín var ég nokkuð örugg um að þetta myndi nú alltsaman fara vel og ég væri nú aldeilis snillingur á gönguskíðum. Það kom smá dæld niður á við (að kalla það brekku væri lygi). Ég auðvitað hélt að þetta væri ekkert mál og auðvitað datt beint á hausinn. Það þurfti tvær manneskjur til að hjálpa mér upp (Tom og Henning). Svona hélt þetta áfram allan tímann (hef bognu gleraugun mín til að sanna það) en hrikalega var samt gaman. Eyddi tímanum í að njóta veðursins, útsýnisins og að spjalla við Nils, það verður varla betra. En síðan kom risaóhappið.
Eftir að við höfðum tekið smá matarpásu, með súkkulaði, kakói og samlokum, fórum við aftur á stað. Fysta verk var að fara niður risabrekku sem ég ákvað að reyna við, mikil mistök sem það voru. Þetta var vinsæll stoppstaður fyrir fjölskyldur á skíðum og var mikið af fólki sitjandi í kring. Meikaði það niður hálfabrekkuna og hélt í alvörunni að ég væri búin með versta partinn. Þá fór auðvitað allt til fjandans. Ég missti stjórn á öllu og bókstaflega flaug being á hausinn í miðri brekkunni og rúllaði restina niður. Ef að ég hefði séð manneskju detta svona hefði ég aldrei hætt að hlæja, þvílík misheppnun.
Gleymdi meira að segja þegar ég datt á meðan ég var stopp. Nils var að taka mynd af mér og Henning, ég snéri mér við og Nils á mynd þegar ég er í miðju detti. Kodak moment. En Nils bætti mér þetta allt saman þegar kvölmaturinn var lagður á borð. Rosalega fékk ég gott að borða, síðan eyddum við kvöldinu að horfa á sjónvarpið. Akkúrat mín hugmynd af fullkomnu fríi.
Held áfram síðar. Er víst boðið í mat hjá Chris og James í kvöld, erum bráðlega að fara leita að íbúð fyrir næsta ár, snilld.
Tónninn: Fugees - Killing Me Softly (á skíðum)
Síðan: http://hitchhikers.movies.go.com
